சூளாமணி

நூலாசிரியரும் காலமும்

சூளாமணியின் முதல்நூல்

அருகக் கடவுளின் சிறப்பு

    இறைவனுடைய சிறப்புகள் காப்பியப் பாத்திரங்கள் மூலம்
போற்றப்படுகின்றன. மன்னன் சுவலனசடி
கீழ்வருமாறு இறைவனைப் பாராட்டுகிறான்:

    எந்த அணிகலன்களையும் அணியாமலே
இயற்கையொளி விளங்கப் பெறுபவன். வரம்பிலா
ஞானத்தைப்     பெற்றவன்.     கடையிலா
அறிவுடையவன்.பகைமைக் குணம் தோன்றுகின்ற
கூரிய படைக்கலன்கள் எதுவும் அமையப்பெறாத
வடிவத்தை உடையவன். தருமச்சக்கரத்தை
உடையவன். ஸ்ரீவத்சம் என்னும் மறுவை (மச்சம்)
அணிந்தவன். (இரதநூபுரச் சருக்கம் : 182,183)

சாரணர் போற்றுதல்

சுயம்பிரபை வணங்கிப் போற்றுதல்

சாரணர் தம் அறிவுரை

பிறவிகளின் தொடர்ச்சி

பிறவிப் பிணியைப் போக்கும் வழி

துறவியை நாடல்

ஆனைதுரப்ப அரவு உறை ஆழ்குழி
நானவிர் பற்றுபு நாலு மொருவனோர்
தேனின் அழிதுளி நக்குந் திறத்தது
மானுயர் இன்பம் மதித்தனை கொள்நீ
(துறவுச் சருக்கம் : 1905-1912)

கொல்லா விரதத்தின் சிறப்பு

எல்லா விரதம் இயல்பொக்கும் ஆயினும்
அல்லா விரத மனையாய் அவர்கட்குக்
கொல்லா விரதங் குடைமன்ன ஆமெனின்
வெல்லா வகையில்லை வீங்கெழில் தோளாய் (2002)

     விரதங்கள் அனைத்தையும் ஒழுங்காய்க் கடைப்பிடிக்கும்
ஆற்றல் இல்லாத இல்லறத்தார்க்கும் கொல்லாமை என்னும் விரதம்
ஒன்றையேனும்     குறிக்கொண்டு மேற்கொள்ள இயலுமாயின்
அவ்வில்லறத்தார் வென்று ஒழிக்க இயலாத தீவினை வேறு எதுவும்
இல்லை என்பது பாடலின் கருத்து.

    இந்நூல் யசோதரன் என்னும் அவந்தி நாட்டு மன்னன்
வரலாற்றைக் கூறுவது. இதன் காலம் 10-ஆம் நூற்றாண்டு எனலாம்.
அறங்களில் தலையாயதும் நல்லாறு எனப்படுவதுமாகிய கொல்லாமை
என்னும் அறத்தை எடுத்துரைக்க இது எழுந்தது எனலாம்.
உயிர்க்கொலை கூடாது என்பதையே மையக்கருத்தாகக் கொண்டு
தோன்றிய நூல். நல்வினை, தீவினை ஆகியவற்றின் பயனை
விளக்கமாகக் கூறிச் செல்கிறது.

உணர்வைத் தூண்டும் நுண்கலைகள்

    பொதுவாக நுண்கலைகள் உணர்ச்சியைத் தூண்டவல்லன
என்ற கருத்தையும் இசைக்கலை எப்படி உணர்ச்சியைத் தூண்டியது
என்பதையும் எடுத்துக் காட்டுகிறது இக்காப்பியம்.

    யசோதரனின் மனைவி அமிர்தபதி, யானைப் பாகனின்
இசையில் மயங்கி அவனை விரும்பி, தன்னிலை தவறுகிறாள்
என்பதை விளக்கி, காமத்தின் தன்மையை எடுத்துரைக்கிறார்.

காமத்தின் தன்மை

    “இல்பிறப்பை அழித்து, புகழையும் மானத்தையும் போக்கி,
மனத்திட்பத்தை உடைத்து, ஆண்மையை அழித்து, சிந்தையைச்
சிதைக்கும் தன்மையுடையது காமம்” (126) என்கிறார் ஆசிரியர்.

பிறப்பும் இறப்பும்

    வினைவழி நான்கு கதிகளிலும் மாறிமாறிப் பெற்ற பிறவிகள்
எண்ணற்றவை. இறந்தவை மீண்டும் பிறந்தன. பிறந்தன வெல்லாம்
மீண்டும் இறந்தன. பிறப்பதற்காகவே அவை இறந்துபட்டன. இதுவே
இயல்பாகியது.

    பிறவியை நீக்க வேண்டும். அதற்குச் செய்ய வேண்டியன
இவையென விளக்குகிறார் கீழ்வரும் பாடலில்,

ஆக்குவ தேதெனில் அறத்தை ஆக்குக
போக்குவ தேதெனில் வெகுளி போக்கவே
நோக்குவ தேதெனில் ஞானம் நோக்குக
காக்குவ தேதெனில் விரதம் காக்கவே      (322)

    ஐஞ்சிறு காப்பியங்களில் ஒன்று உதயணகுமாரகாவியம்.
உதயணன் வாசவதத்தைக் கதையைக் கூறுவது. அரிதின் முயன்று
தேடிய சுவடியை வைத்துப் பதிப்பித்த உ.வே.சாமிநாதய்யர் இந்நூல்
இலக்கியச்     சுவையில்     குன்றியிருப்பதோடு     பிழைகளும்
மலிந்திருக்கின்றன என்று குறிப்பிடுவார். ஆனால் பெருங்கதையில்
முதல்,கடைப் பகுதிகளில் கிடைக்காமற்போன செய்திகளால் ஏற்பட்ட
வெற்றிடத்தை இந்தக் காவியம் நிரப்புகிறது.

    காப்பியச் சுவைமிகுந்த பெருங்கதையின் கதையையே
இந்நூலும் கூறுவதால் பரவலாக இது மக்களிடையே இடம்பெறாமல்
போயிற்று என்று கருத இடமுண்டு.

    ஐஞ்சிறு     காப்பியங்களிலே ஒன்று. முழுமையாகக்
கிடைக்கவில்லை. ஆங்காங்கே கிடைத்த குறிப்புகளை வைத்துக்
கொண்டு கதையின் தன்மையை ஓரளவு ஊகிக்கலாம்.பெருங்கதையின்
இழந்த பகுதிகளுக்கு உதயண சரிதம் உதவியது போல இதற்கும் சில
நூல்களின் மேற்கோள்களும் குறிப்புகளும் உதவியுள்ளன.

ஆசிரியரும் சமயமும்

    நாககுமார காவியத்தின் ஆசிரியர் பெயர் தெரியவில்லை.
ஆயினும் கதைப் போக்கிலிருந்து, இது ஒரு சமண முனிவரால்
இயற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்யலாம்.

காப்பிய அமைப்பு

    ஐந்து சருக்கங்களை உடையது. 170 பாடல்களையும்
கொண்டுள்ளது. சருக்கங்கள் ஒன்று, இரண்டு என எண்ணுப்பெயரால்
குறிக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றிற்குத்     தனிப்பெயர்     இல்லை.
விருத்தப்பாவினால் ஆனது. இதற்கு நாகபஞ்சமி கதை என்ற ஒரு
பெயரும் உண்டு.

மூலநூலும் பெயரும்

    நாககுமார காவியத்தின் மூலநூல் வடமொழி என்று
கூறுகிறார்கள். வடமொழி காவியத்தின் ஒவ்வொரு சருக்கத்
தலைப்பிலும் அதன் ஆசிரியர் மல்லிசேனர்     இப்பெயரைக்
குறிப்பிடுகிறார்.

கதைபிறக்கக் காரணம்

    மகதநாட்டின் மன்னன் சிரேணிகனும் அவன் மனைவி
சாலினியும் தம் சுற்றத்தாரோடு, விபுலமலையிலுள்ள சமவ
சரணத்திற்கு வந்து அங்கு வீற்றிருக்கும் முனிவரை வணங்கித் தரும
உரைகளைக் கேட்டனர். தரும தத்துவங்களைக் கேட்டபின்,
அம்முனிவரிடம் நாகபஞ்சமியின் கதையை உரைக்க வேண்டுகிறான்
மன்னன். (சமவசரணம் என்பது பூமிக்கு மேல் வானத்தில் இந்திரன்
முதலிய தேவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட அருகன் கோயில்).

    முனிவரும் கதையைக் கூறுகிறார். அதுவே நாககுமார காவியம்.

    கிடைக்கும் குறிப்பிலிருந்து இக்கதையை இவ்வாறு
கொள்ளலாம். மகத நாட்டிலுள்ள கனகபுரம் என்னும் நகரை,
சயந்திரன் என்னும் அரசன் ஆண்டுவந்தான். அவனுக்கு விசால
நேத்திரை, பிரிதிதேவி என இரு மனைவியர் இருந்தனர். மூத்த
மனைவியின் மகன் சிரீதரன். பிரதா பந்தன் இளையவள் மகன்.
இவனுக்குப் பின்னர் நாககுமாரன் என்ற பெயர் சூட்டப்பட்டது.
இவர்களைத் தவிர வேறு பல மனைவியரும் அரசனுக்கு உண்டு.

    பிரதாபந்தன் பல சாதனைகளை நிகழ்த்திப் பல
திருமணங்களைச் செய்து கொள்கிறான். இறுதியில் தன் மகன்
தேவகுமாரனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு அலமதி என்னும் கேவலஞானியை
வணங்கித் துறவு பூண்டு, இயற்கை உருவாகிய நிர்வாண உருக்
கொண்டு நோன்பு நோற்கலானான். அவன் மனைவி இலக்கணையும்
பதுமஸ்ரீ என்னும்     ஆர்யாங்கனையை வணங்கித் துறவு
மேற்கொள்கிறான்.

    நாககுமாரன் தன்னைப்பற்றி நின்ற கொடிய காதி வினைகளை
வென்று சித்தபதம் சேர்ந்தான்.

    ஐஞ்சிறுகாப்பியங்களில் ஒன்றாகிய நீலகேசி ஒரு சிறந்த
வாதநூல் எனலாம். கருத்துகளை எடுத்துரைக்கும் வகைகளையும்
அவற்றை மறுத்துரைக்கும் பாங்கினையும் திறம்பட விளக்கும்
சிறப்பினது நீலகேசி.

நீலகேசி தோன்றக் காரணம்

    ஐம்பெருங்காப்பியங்களுள் ஒன்றாகிய குண்டலகேசி
பௌத்த சமய நூல். பௌத்த சமயக் கருத்துகளை மக்களிடையே
பரவச் செய்யத் தோன்றியது. அக்காலத்தே சமணமும் பௌத்தமும்
தம்முள் மாறுபட்டிருந்தன. சமயக் காழ்ப்பு முகிழ்த்த காலகட்டம்
என்றுகூடச் சொல்லலாம்.தம் சமயமே உயர்ந்தது என வாதம் செய்து
நிறுவிய சூழல். அத்தகைய சூழலில் ஆருகத மதமாகிய சமண
சமயத்தைப் பழித்தும் குறைத்தும் குண்டலகேசி கூறியது. அதற்கு
விடை தருவார் போலவும் விளக்கம் தருவார் போலவும் பௌத்த
சமயக் கொள்கைகளைக் குற்றஞ்சாட்டியும் சமண சமயக்
கோட்பாடுகளை விளக்கியும் நீலகேசியை ஆசிரியர் எழுதினார்.

நூலாசிரியரும் உரையாசிரியரும்

    சிறந்த வாதநூலாகக் கருதப்படுகின்ற நீலகேசியை எழுதிய
ஆசிரியர் பெயர் தெரியவில்லை. அவர் வாழ்ந்த காலமும் அறிய
இயலவில்லை. ஆனால் அந்நூலுக்கு மிக அரிய உரை எழுதிய
உரையாசிரியர் சமயதிவாகரவாமன முனிவர் என்பதை அறிய
முடிகிறது.

நூலின் சிறப்பு

    தத்துவ நூல் அறிவுக்கு விருந்தாக அமைந்தாலும்
இலக்கியங்கள் போன்று சுவையுணர்ச்சி அளித்தல் அரிதாகும்.
ஆனால் அவற்றையும் பலவகைச் சுவைகள் தோன்றும்படி எழுதுவது
நமது தமிழ் மொழியின் பின்னுமொரு சிறப்பு. மணிமேகலை
அதற்கொரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. குண்டலகேசியும் அவ்வகையைச்
சார்ந்தது தான். ஆயினும் முழுமையாகக் கிடைக்காதது தமிழுக்கும்
பௌத்தத்திற்கும் நேர்ந்த இழப்பு எனலாம்.

    அந்தப்பாதையில் நீலகேசியும் அமைந்துள்ளது.நீலகேசியையும்
அவளை     எதிர்த்தாரையும் எதிரெதிர் நிறுத்திச் சொற்போர்
புரியும்படி அமைத்திருப்பது சுவை குன்றாமல் இருக்க வழிவகுக்கிறது.
நீலகேசி மூலம் அக்காலச் சமயநிலைகளை அறியவாய்ப்பு நேர்கிறது.
உரையாசிரியரின் நுணுக்கமான உரைகள் சிந்தனைக்கு நல்ல
விருந்தாகின்றன.

தருமவுரைச் சருக்கத்தின் சிறப்பு

    முனிச்சந்திர பட்டாரகன் என்ற பாத்திரத்தின் மூலம்
நீலகேசிக்கு அறவுரையை விளக்கமாகக் கூறுவதுபோல் தருமவுரைச்
சருக்கம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மக்கள், தேவர், நரகர், விலங்கு
என்னும் நால்வகைப் பிறப்புகளிலும் ஏற்படுகின்ற துன்பங்களை
எடுத்துக்காட்டி அவை தீர்வதற்கான வழியையும் ஆசிரியர்
கூறுகிறார். அதாவது உயிர்களின் அறியாமை காரணமாக உறுகின்ற
பிணிகளை முற்றுமாகப் போக்க மருந்து ஒன்றுண்டு என்கிறார். அது
ஒரு கூட்டுமருந்து எனக்கூறி, சமண சமயக் கோட்பாடாகிய
நன்ஞானம், நற்காட்சி, நல்லொழுக்கம் என்னும் மும்மணியின்
இயல்புகளை நீலகேசிக்கு விளக்கமாக விரித்துரைக்கிறார் முனிவர்.
சமணசமயக் கோட்பாடுகளும் தத்துவமும் விளக்கம் பெறுகின்ற
சருக்கம் இது.

    முனிவரின் அறவுரையால் மெய்யுணர்வு பெற்ற நீலகேசி தன்
நன்றிக் கடனை முனிவர்க்குச் செலுத்தும் வகையாக அக்காலத்தில்
மேலோங்கியிருந்த பல்வகை மதத்தாரோடும் வாதம் புரிந்து வெற்றி
கொண்டு சமண சமயத்தைப் பரப்ப வகை செய்கிறாள்.

    பௌத்த சமயக்     கருத்துகளுக்கு     மாறாகநீலகேசி
எழுந்ததால், குண்டலகேசி, அருக்கச் சந்திரன், மொக்கலன், புத்தர்
ஆகியவர்கேளாடு நீலகேசி வாதம் புரிந்து வென்றதாக ஆசிரியர்
அமைத்துக் கொள்கிறார். பின்னர் ஆசீவகவாதி, சாங்கியவாதி,
வேதவாதி, வைசேஷவாதி, பூதவாதி ஆகியவர்கேளாடும் வாதம்
செய்து வென்றதாகக் கூறிச் செல்கிறார்.

    வாதநூல்களில் சிறந்து விளங்குகிறது நீலகேசி. குண்டலகேசி
வாதநூலுக்கு வித்திட்டது என்றால் நீலகேசி பின்வந்த வாத
நூல்களுக்கு முன்னோடியாய் அமைந்தது எனலாம்.