பௌத்தப் பள்ளியின் வருணனை

திண்கதிர் மதாணி யொண்குறு மாக்களை
ஓம்பினர்த் தழீஇத் தாம்புணர்ந்து முயங்கி
தாதணி தாமரைப்போது பிடித் தாங்குத்
தாமும் அவரும் ஓராங்கு விளங்கக்
காமர் கவனிய பேரிளம் பெண்டிர்
பூவினம் கையினர் தொழுவனர் பழிச்சிச்
சிறந்து புறங்காக்குங் கடவுட் பள்ளியும்
(மதுரைக்காஞ்சி: 461-467)

    பௌத்த சமயப் பெண்கள் எத்துணை மகிழ்ச்சியோடும்
மனநிறைவோடும் குழந்தைகளை
அழைத்துக் கொண்டு புத்தரின்
ஆலயத்திற்குச் சென்று வழிபடு
கிறார்கள் என்பதை இவ்வரிகள்
நமக்குக் காட்டுகின்றன. மேற்கூறிய
காட்சியைக் கற்பனை செய்து
பார்ப்பின், பௌத்த சமயத்தைத்
தழுவிய மக்கள் எத்தகைய
இயல்பான அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள் என்பதை
அறிந்து கொள்ளலாம். பழந்தமிழ் நாட்டில் பௌத்த சமயம்
பரவியிருந்தமையும் சமயம் காரணமாக ஒருவரோடு ஒருவர்
வேற்றுமையின்றி மக்கள் வாழ்ந்ததையும் இவ்வரிகள் நமக்கு
விளக்குகின்றன அல்லவா?

    எட்டுத் தொகை நூல்கள் சங்க நூல்களின் ஒரு தொகுதி
யாகும். இத்தொகுதியில் நற்றிணை, குறுந்தொகை, புறநானூறு,
அகநானூறு ஆகியவற்றில் சீத்தலைச் சாத்தனார் என்பாரின்
பாடல்களும் நற்றிணையில் இளம்போதியார் என்பாரின் பாடலும்
(72-ஆம் பாடல்) இடம்பெற்றுள்ளன.

     போதி என்பது அரசமரத்தைக் குறிக்கிறது. அரசமரம்
பௌத்த சமயத்தில் புனிதமானதாகக் கருதப்படுகிறது. ஏனென்றால்
புத்தர் போதிமரத்தின் கீழ் அமர்ந்து பல ஆண்டுகள் தவம் செய்து
ஞானம் பெற்றதால் பௌத்த சமயத்தவர் அரசமரத்தைப்
புனிதமாகக் கருதிப் போற்றினர். அதனால் புத்தர் போதியார் என்று
வழங்கப்பட்டார். அந்தப் பெயரைத் தாங்கியிருப்பதால் இளம்
போதியார் பௌத்தராக இருக்கலாமென்று தோன்றுகிறது.

    சீத்தலைச் சாத்தனார் மணிமேகலை என்னும் பௌத்த சமயக்
காப்பியத்தைப் படைத்த பெரும்புலவர். பௌத்த சமயத்தைச்
சார்ந்தவர். தொகை நூல்களில் மேற்கூறிய இரு புலவர்களின்
பாடல்கள் இடம்பெற்றிருப்பதால்     பௌத்த     சமயத்தைச்
சார்ந்தவர்கள் அத்தொகை நூல்கள் தொகுக்கப்படுவதற்கு முன்
தமிழகத்தில் வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமென்பதையும் பௌத்த சமயக்
கருத்துகள் மக்களிடையே பரவியிருந்திருக்க வேண்டுமென்பதையும்
அறிந்து கொள்ளலாம்.