இல்லறம் செய்பவர்களுக்குச் சில கடமைகளை நம் பண்பாடு
வகுத்துக் கொடுத்துள்ளது. தன் மனைவி மக்களுக்கென்று மட்டும்
பொருள் சம்பாதித்து வாழ்கின்ற வாழ்க்கையாக அஃது இருக்கக்
கூடாது. தம் வீட்டுக்கு வருகின்ற விருந்தினரை வரவேற்றுப்
பேணுதல், பிறருக்குப் பொருள் வழங்குதல், முடிந்த உதவிகளைச்
செய்தல், பொது நன்மைக்காகத் தாம் சில துன்பங்களைத்
தாங்குதல் ஆகியன பண்பாட்டுச்     செயல்கள் என்று
போற்றத்தக்கன. இப்பண்பாட்டுச் செயல்களின் அடிப்படைகளை
இங்குக் காணலாமே!

5.2.1 விருந்தோம்பல்

5.2.2 ஈகையும் ஒப்புரவும்

பேகன் என்பவன் என்ன செய்தான் தெரியுமா? ஒரு மழைக்காலத்தில் மயில் குளிரில் உலாவிக் கொண்டிருந்தபோது அது குளிரில் வருந்துவதாகக் கருதி ஓர் அழகிய போர்வையைக் கொடுத்தானாம். ஒரு தேரையும் போர்வையையும் கொடுத்த     இந்த     வள்ளல்களின்	மயிலுக்கு போர்வை
செயல்களிலிருந்து உங்களுக்கு என்ன தெரிகின்றது? ஒரு கொடியும்

     பறவையும்கூடத் துன்பப்படக்கூடாது என்று அவர்கள்
நினைத்தார்கள் என்றால் அரசர்களாகிய அவர்கள் தம் ஆட்சியில்
மக்களை     எப்படிக்     காப்பாற்றியிருப்பார்கள் என்பதை
உணரமுடியும்     அல்லவா?     உண்டாரை நெடுங்காலம்
வாழவைக்கக்கூடிய நெல்லிக்கனியை அதியமான் ஒளவையாருக்குக்
கொடுத்தான். ஆய் வள்ளல் தன்னை நாடி வந்த பரிசிலர்களுக்கு
யானைகளைத் தந்தான். காரி என்பவன் எந்த நேரத்திலும்
எளியவர்களுக்குப் பெரும்பரிசில்கள் தந்தவன். ஓரி தன்னை
அடையாளம் தெரியாதவர்களிடம் தன் பெயரையும் சொல்லாமல்
பொன்னையும் மணியையும் பரிசில்களாகத் தந்தவன். நள்ளி
என்பவன் தான் இன்னான் என்று பிறரிடம் தெரிவிக்காமல்
பிறருக்கு வேண்டியன எல்லாம் கொடுத்து விருந்தோம்பியவன்.
இத்தகைய வள்ளன்மைப் பண்பு தமிழகத்தில் தொடர்ந்து
வந்துள்ளது.

ஒப்புரவு என்பது உலகத்தில் உள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும்
தம்மால் முடிந்த உதவிகளை எந்தப் பயனையும் எதிர்நோக்காமல்
செய்தலாகும். மேகம் மழை பொழிவது போல் வழங்குதல்
ஒப்புரவாகும். மருந்துமரம் இலையும் கனியும் காயும் பட்டையும்
கொடுத்து உதவுதல் ஒப்புரவாகும்.

ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே உலகவாம் பேரறி வாளன் திரு (குறள் : 215)

என்கிறார் திருவள்ளுவர். இதோ ஓர் ஊருணியைப் பாருங்கள்.
ஊருணி என்றால் குடிநீர்க்குளம் என்று பொருள். ஊருணியில்
நிறைந்த நீரை எல்லா மக்களும் கொள்ளுவது போல அறிஞனின்
செல்வமும் எல்லார்க்கும் பயன்படும் என்கிறார். ஒப்புரவு
தமிழரின் குறிப்பிடத்தக்க பண்பாகும்.

5.2.3 பொதுநலம் பேணுதல்

	தமிழர்களின் பழைய கதைகளிலும் இந்த பொதுநலப்பண்பு விளங்கக் காணலாம். சிபிச்சக்கரவர்த்தி என்ற சோழவேந்தன் தன்னிடம் அடைக்கலம் என்றுவந்த புறாவுக்கு ஈடாகத் தன் சதையை
அரிந்து கொடுத்தான் என்று சிலப்பதிகாரம் கூறுகின்றது.