தத்தம் தகுதிகட்கு ஏற்பச்  செல்லாமையும்  பிறர்  ஐயத்திற்கு ஏதுவாம்
ஆதலின் 'இயங்கலும் உரியர்' என்றார். உம்மையான் ஊர்தியின்றிச் சேறலே
பெருபான்மை     எனக்   கொள்க.   பிறவாவன   வையமும்,   அத்திரி
முதலாயினவுமாம்.
 

கடிகொண் டனளே தோழி பெருந்துறை

எல்லையும் இரவும் என்னாது கல்லென

வலவன் ஆய்ந்த வண்பரி

நிலவுமணல் கொட்குமோர் தேருண்டு எனவே

கடுமான் பரிய கதழ்பரி கடைஇ

நடுநாள் வரூஉம்

இவை தேரும் பரியும் ஊர்ந்து வந்தமை கூறின.
 

கழிச்சுறா எறிந்த புட்டாள் அத்திரி

நெடுநீ ரிருங்கரிப் பரிமெலிந் தசைஇ

என்பது  அத்திரியூர்ந்து  வந்தமை  கூறிற்று. பிறவும்  வந்தவழிக்   கண்டு
கொள்க.
 

இதன்கண் பொருளியற்குச் சிறந்த குறிப்பமைதி இல்லையாயினும் தோழி
எளித்தல், ஏத்தல் முதலிய  வகையான் அறத்தொடு  நிற்றற்கண் கூறப்படும்
தலைவனது சிறப்புப் புலப்படுமாதலின் இதனை ஈண்டு வைத்தார் என்க.
 

உண்டற் குரிய வல்லாப் பொருளை

உண்டன போலக் கூறலும் மரபே

க - து :  அகத்திணை   மாந்தர்   கூற்றினுள் இசை திரிந்திசைக்கும்
ஒருசார் சொற்பொருண்மை கூறுகின்றது.
 

பொருள்: உண்டல் - தின்றல் முதலிய தொழில்களை நிகழ்த்துதற்குரிய
வல்லாத  பொருள்கள் உண்டல்  முதலாய  தொழில்களைப் புரிவனபோலக்
கூறலும் அகவொழுகலாற்றின்கண் மரபாகும்.
 

எ - டு : 

(கலி-15)
 

எனவரும்.
 

கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்

தின்னும் அவர்க்காண லுற்று

என்பதுமது.