12. வாழ்த்தலாவது :உலகநலங்    கருதி    இறையையும்    தெய்வ
முதலாயவற்றையும் போற்றுதல்.
 

வாழி யாதன் வாழி யவினி
நெல்பல பொலிக பொன்பெரிது சிறக்க

திங்களைப் போற்றுதும் திங்களைப் போற்றுதும்
கொங்கலர் தார்ச்சென்னிக் குளிர்வெண் குடைபோன்றிவ்
அங்கண் உலகளித் தலான்

என வரும். "நமச்சிவாய வாஅழ்க  நாதன்றாள்  வாழ்க" என்பதுமது. இஃது உவகைக்குப் பொருளாக அமையும்.
 

13. நாணலாவது :சான்றோர்      பழிப்பனவற்றை      ஏலாமையும்
புரியாமையுமாம். தன்புகழ்  கேட்டவழி  எய்தும்  மென்மையும்  இதன்கண்
அடங்கும்.
 

தன்போல் வேந்தன் முன்புகுறித் தெறிந்த
புறப்புண் நாணி மறத்தகை மன்னன்
வாள்வடக் கிருந்தனன்

வெஞ்சின வேழம் நல்கினன் அஞ்சி
யானது பெயர்த்தனெ னாகத் தானது
சிறிதுஎன உணர்ந்தமை நாணிப் பிறிதுமோர்
பெருங்களிறு நல்கி யோனே

............... மற்றிது நீர்த்தோ நினக்கென வெறுப்பக்கூறி
நின்யான் பிழைத்தது நோவாய், என்னினும்
நீபிழைத் தாய்போல் நனிநா ணினையே

எனவும்
 

தம்புகழ் கேட்டார் போல்தலை  சாய்த்து  மரந்துஞ்ச (கலி-119) எனவும்
வரும். இது பெருமிதத்திற்குப் பொருளாக அமையும்.
 

14. துஞ்சலாவது :  செயலூக்கமின்றிப்   புலனொடுங்கிக்    கிடத்தல்.
உறக்கமெனினும் ஒக்கும்.
 

சிறுதலை நவ்விப் பெருங்கண் மாப்பிணை
அந்தி அந்தணர் அருங்கட னிறுக்கும்
முத்தீ விளக்கிற் றுஞ்சும்

நூல்விரித் தன்ன கதுப்பினள் கண்துயின்று
முன்றிற் போகா முதிர்வினள் யாயும்

எனவும் வரும். இஃது இளிவரலுக்குப் பொருளாக அமையும்.
 

15. அரற்றாவது : அறிவொடுபடாது   வெருவுதலும்  உறக்கத்தின்கண்
வாய் சோர்தலுமாம்.