பொங்கிரு முந்நீ ரகமெல்லாம் நோக்கினை

திங்களுட் டோன்றி யிருந்த குறுமுயால்

எங்கேள் இதனகத் துள்வழிக் காட்டீமோ

காட்டீயா யாயின் கதநாய் கொளுவுவேன்

வேட்டுவர் உள்வழிச் செப்புவேன், ஆட்டி

மதியொடு பாம்பு மடுப்பேன் - மதி திரிந்த

என்னல்லல் தீராயெனின்

எனவரும். பிறர்தாம் அறனழிய  நின்றார்  தான்  அறவழி  நிற்பதாகத்
தலைவி கருதுவதனான் தன்னெஞ்சழிய நின்று கூறினான் என்க. இதனைப்,
 

பேணான், துறந்தானை நாடும் இடம்விடாயாயின்

பிறங்கிரு முந்நீர் வெறுமண லாகப்

புறங்காலிற் போக இறைப்பேன் முயலின

அறம்புணை யாகலு முண்டு

என்பதனான் அறிக. இஃது அவலத்திற்குப் பொருளாக அமையும்.
 

17. எம்மெய்யாயினும் ஒப்புமை கோடலாவது :பிரிவாற்றாது புலந்த
தலைவி நெஞ்சழிந்த நிலையில்தான் காணும் பொருள் எல்லாம்  தன்னைப்
போலத்  துன்புறுவதாகக்   கருதிக்கோடல்.   மெய்  என்றது  பொருளை.
உருவப்பொருளும்   அருவப்   பொருளும்  அடங்க  "எம்மெய்யாயினும்"
என்றார்.
 

மன்றிரும் பெண்ணை மடல்சேர் அன்றில்!

நன்றறை கொன்றனர் அவரெனக் கலங்கிய

என்றுயர் அறிந்தனை நரல்தியோ எம்போல

இன்றுணைப் பிரிந்தாரை உடையை யோநீ

எனவரும். இது  தலைவி  ஒப்புமை  கொண்டு  கூறியது.  இனி  மெய்
என்பதற்கு   உடலுறுப்பெனக்   கொண்டு   தலைவன்  பிற  பொருளைத்
தலைவியொடு ஒப்புமை கொண்டு கூறலையும் இதன்கண் அடக்கிக்கொள்க.
 

நுதலும் முகனும் தோளும் கண்ணும்

இயலும் சொல்லும் நோக்குபு நினைஇ

ஐதேய்ந் தன்று பிறையு மன்று

மைதீர்ந் தன்று மதியு மன்று

வேயமன் றன்று மலையு மன்று

பூவமன் றன்று சுனையு மன்று