பக்கம் எண் :

332தொல்காப்பியம் - உரைவளம்

தடைஇய மென்தோளாய் கேட்டீவா யாயின்
உடனுறை வாழ்க்கைக் குதவி யுறையும்
கடவுளர் கண்தங்கி னேன்;
சோலை: மலர்வேய்ந்த மான்பிணையன்னார் பலர்நீ
கடவுண்மை கொண்டொழுகு வார்.”
   

எனவும்.
  

“சிறுவரைத் தங்கின் வெகுள்வர் செறுத்தக்காய்
தேறினென் சென்றீநீ செல்லா விடுவாயேல்
நற்றார் அகலத்துக் கோர்சார மேவிய
நெட்டிருங் கூந்தற் கடவுள ரெல்லார்க்கும்.
முட்டுப்பா டாகலும் உண்டு.”
  

(கலி-மரு.28)
 

எனவும் புணர்ச்சிக்கு உடன்படாது கூறுதலானும், குறும்பூழ்ப்23 பாட்டினுள்
  

“விடலைநீ நீத்தலின் நோய்பெரி தேய்க்கும்
நடலைப்பட் டெல்லாநின் பூழ்”

  

என்றவழி மருதநிலத்தின் தலைமகனை விடலை என்றமையானும்
  

இதனுள்
  

“பொய்யெல்லாம் ஏற்றித் தவறு தலைப்பெய்து
கையொடு கண்டாய் பிழைத்தேள் அருள்இனி”
  

(கலி.மரு-30)
 

என இரந்தமையானும் கண்டு கொள்க.
  

“ஒருஉக் கொடியியல் நல்லார் குரனாற்றத் துற்ற
முடியுதிர் பூந்தாது மொய்ம்பின வாகத்
தொடிஇய எமக்குநீ யாரை பெரியார்க்கு
அடியரோ ஆற்றா தவர்;
கடியதமக், கியார்சொல்லத் தக்கார் மாற்று,
வினைக்கெட்டு, வாயல்லா வெண்மை யுரையாது கூறுநின்
மாய மருளவார் அகத்து;
  


23 குறும்பூழ் - இக்காலத்துக் காடை எனப்படும் பறவை