பொருளில்   எய்வு,   எய்தல்   என்றாற்    போல   உடன்பாட்டின்கண்
வாராமையான் 'எய்யாமை' என்னும்  சொல்லை  மட்டும்  விதந்தோதினார்
ஆசிரியர்.
 

எ-டு : நன்றும்     எய்யாமையின்     ஏதில      பற்றி   (ஐங்-119)
எய்யாமையொடு   இளிவுதலைத்   தருமென   (நற்-284)   எனவரும். இது
வினைப்போலியாய்   வரும்.   வெளிப்படவாரா   உரிச்சொல்   என்பதன்
பொருளைப்பிறழ   உணர்ந்தமையான்      இச்சூத்திரத்திற்குத்   தமக்குத்
தோன்றியவாறெல்லாம்    உரையாசிரியன்மார்     உரையும்   விளக்கமும்
கூறிச்சென்றனர்.
 

சூ. 344 :

உரை:நன்று   என்னும்   குறிப்புரிச்   சொல்    பெரிது   என்னும்
பொருட்டாய்வரும்.   எ-டு : நன்றும் அரிதுதுற்றனையாற் பெரும (அக-10)
எனவரும்.  இது  நன்மை  என்னும்  பண்புப்பொருள்  உணர்த்தாமையின்
உரிச்சொல்லாயிற்று. இது வினைப்போலியாய் வரும்.
 

சூ. 345 :

உரை:தா என்னும் குறிப்புரிச் சொல் வலிதாதலும்   வருந்துதலுமாகிய
பொருள்கட்காகிவரும். எ-டு : தாவில் நன்பொன் தைஇயபாவை (அகம்-212)
எனவும் கருங்கண் தாக்கலை பெரும்பிறி  துற்றென (குறு-69) எனவும்வரும்.
இது பெயர்ப்போலியாக வரும்.
 

சூ. 346 :

உரை:தெவு   என்னும்      குறிப்புரிச்      சொல்   கொள்ளுதற்
பொருட்டாய்வரும் (கொள்ளுதல்-நிரம்புதல்)
 

எ-டு : நீர்த்தெவ்வும்  நிறைத்தொழுவர்   (மதுரை - 90)  இச்செய்யுள்
அடியுள்   தெவும்  என்பது  தெவ்வும்  எனவிகாரமாய்  நின்றது. என்னை
நீர்த்தெவும் என நிற்பின் அது பாதிரியாய் வஞ்சியோசை பயவாமை அறிக.
இது   வினைப்போலியாக  வரும். இச்  சொல்   இக்காலத்துத்   'தேவை'
எனத்திரிந்து வழங்குகின்றது.
 

சூ. 347 :

உரை:தெவ்  என்னும்    குறிப்புரிச்சொல்     பகைமை   என்னும்
பொருட்டாய் வரும். எ-டு : தெவ்வுப்புலம்   எனவரும்.  இது   பெயர்ப்
போலியாய்த் தனித்துவரும்.