என் - எனின்  உலகத்துப்  பொருள்தான்  அறிந்த பொருளென்றும்,
அறியாப்பொருளென்றும்  இரண்டு  வகைத்து.   அவற்றுள்,   அறியாப்
பொருண்மேல் நிகழுஞ் சொல்லது இலக்கணங் கூறுதல் நுதலிற்று.

(இ - ள்.)  யாது   எவன்   என்று   சொல்லப்படும்  அவ்விரண்டு
சொல்லும் தன்னான் அறியப்படாத  பொருளிடத்து  வினாச் சொல் லாய்
யாப்புறத்தோன்றும், (எ - று.)

(எ - டு.)  நுந்நாடு யாது? இப்பண்டி யுள்ளது எவன்? என வரும்.

இவற்றுள் எவன்  என்பது  இக்காலத்து  ‘என்’  என்றும்,  ‘என்னை’
என்றும் மருவிற்று.

செறிய என்றதனாற்  பிறவும்  அவ்வினாப்  பொருளிடத்து  வருவன
கொள்ளப்படும்.

(எ - டு.) யாவன்,  யாவள்,  யாவர்,  யார், யாவை, யா, எப்பொருள்
என இவை. எவன் என்பது  அஃறிணை  இருபாற்கும்  உரிய இதனானே
யெனினும்  ஒருமைப் பான்மேல்  வருவதே  பெரும்பான்மை  யென்பது
உரையிற் கோடல் என்பதனாற் கொள்ளப்படும்.  (31)

அவற்றுள் யாது என்னும் சொல்
 

32.

என் - எனின்,  மேல்   அறியாப்   பொருண்மேல்  நிகழும்  என்ற
மரபிலக்கணம்   கூறிய   சொற்களுள்   ஒன்றற்குச்   சிறிதறிந்தவழியும்
வருமரபும் உண்டென்று அறிந்து அது காத்தல் நுதலிற்று.

(இ - ள்.)  மேல்வினாவப்பட்ட   இரண்டனுள்ளும்,   யாது  என்று
சொல்ல  வருகின்ற  வினாப்பொருளை  உணரநின்ற   சொல்,  அறிந்த
பொருளிடத்துண்டாகிய   ஐயந்தீர்தற்கு    ஆராய்ந்த    சொல்லாதலும்
உரித்து, (எ - று.)

(எ - டு.) ஒருவன் ஐந்து  எருதுடையான்,  காப்பக் கொடுப்பவற்றுள்
ஒன்று  கெட்டதென்று  காப்பானிடைச்   சொல்லினவிடத்து   எருதுடை
யான்  வெள்ளை,  காரி  என்னும்  ஐயம்  தீர்தற்பொருட்டு  அவற்றுள்
யாதென்று வினாதல் என்பது.

மற்சூத்திரத்துப்  பின்தொடர்புடையது என்பதனைப்பின்வைக்கற்பாற்று
என்பதனான் இன்தோடு இயைபுடைய யாதென்பதனை எவனின்