அத்தப் பலவின் வெயில் தின் சிறு காய்,

அருஞ் சுரம் செல்வோர், அருந்தினர் கழியும்

காடு பின் ஒழிய வந்தனர்; தீர்க, இனி

பல் இதழ் உண்கண் மடந்தை! நின்

நல் எழில் அல்குல் வாடிய நிலையே.

விழுத் தொடை மறவர் வில் இடத் தொலைந்தோர்

எழுத்துடை நடுகல் அன்ன விழுப் பிணர்ப்

பெருங் கை யானை இருஞ் சினம் உறைக்கும்

வெஞ் சுரம் 'அரிய' என்னார்,

வந்தனர் தோழி! நம் காதலோரே!

வயலைச் செங் கொடிப் பிணையல் தைஇச்

செவ் விரல் சிவந்த சேயரி மழைக் கண்

செவ் வாய்க் குறுமகள் இனைய;

எவ் வாய் முன்னின்று மகிழ்ந! நின் தேரே?

திண் தேர்த் தென்னவன் நல் நாட்டு உள்ளதை

வேனில் ஆயினும் தண் புனல் ஒழுகும்

தேனூர் அன்ன இவள் தெரிவளை நெகிழ,

ஊரின் ஊரனை நீ தர, வந்த

பைஞ்சாய்க் கோதை மகளிர்க்கு

அஞ்சுவல், அம்ம! அம் முறை வரினே.

கரும்பின் எந்திரம் களிற்று எதிர் பிளிற்றும்,

தேர் வண் கோமான், தேனூர் அன்ன இவள்

நல் அணி நயந்து நீ துறத்தலின்,

பல்லோர் அறியப் பசந்தன்று, நுதலே.

பகல் கொள் விளக்கோடு இரா நாள் அறியா,

வெல் போர்ச் சோழர், ஆமூர் அன்ன இவள்

நலம்பெறு சுடர் நுதல் தேம்ப,

எவன் பயம் செய்யும், நீ தேற்றிய மொழியே?

கேட்டிசின் வாழியோ, மகிழ்ந! ஆற்றுற,

மையல் நெஞ்சிற்கு எவ்வம் தீர

நினக்கு மருந்து ஆகிய யான், இனி,

இவட்கு மருந்து அன்மை நோம், என் நெஞ்சே.