அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! உதுக் காண்

ஏர் கொடிப் பாசடும்பு பரிய ஊர்பு இழிபு

நெய்தல் மயக்கி வந்தன்று, நின் மகள்

பூப் போல் உண்கண் மரீஇய

நோய்க்கு மருந்து ஆகிய கொண்கன் தேரே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் ஊர்ப்

பலர் மடி பொழுதின், நலம் மிகச் சாஅய்

நள்ளென வந்த இயல் தேர்ச்

செல்வக் கொண்கன் செல்வனஃது ஊரே.

அன்னை, வாழி!வேண்டு, அன்னை! அவர் நாட்டுத்

துதிக்கால் அன்னம் துணை செத்து மிதிக்கும்

தண் கடல் வளையினும் இலங்கும் இவள்

அம் கலிழ் ஆகம் கண்டிசின் நினைந்தே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! கழிய

முண்டகம் மலரும் தண் கடல் சேர்ப்பன்

எம் தோள் துறந்தனன்ஆயின்,

எவன்கொல் மற்று அவன் நயந்த தோளே?

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! புன்னை

பொன் நிறம் விரியும் பூக் கெழு துறைவனை

'என்னை' என்றும், யாமே; இவ் ஊர்

பிறிது ஒன்றாகக் கூறும்;

ஆங்கும் ஆக்குமோ, வாழிய, பாலே?

அம்ம வாழி, தோழி! பாசிலைச்

செருந்தி தாய இருங் கழிச் சேர்ப்பன்

தான் வரக் காண்குவம் நாமே;

மறந்தோம் மன்ற, நாணுடை நெஞ்சே.

அம்ம வாழி, தோழி! கொண்கன்

நேரேம் ஆயினும், செல்குவம் கொல்லோ

கடலின் நாரை இரற்றும்

மடல்அம் பெண்ணை அவனுடை நாட்டே?

அம்ம வாழி, தோழி! நாம் அழ,

நீல இருங் கழி நீலம் கூம்பும்

மாலை வந்தன்று, மன்ற

காலை அன்ன காலை முந்துறுத்தே.

அம்ம வாழி, தோழி! யான் இன்று,

அறனிலாளற் கண்ட பொழுதில்,

சினவுவென் தகைக்குவென் சென்றனென்

பின் நினைந்து இரங்கிப் பெயர்தந்தேனே.

அம்ம வாழி, தோழி! நலம் மிக

நல்லஆயின, அளிய மென் தோளே

மல்லல் இருங் கழி மல்கும்

மெல்லம் புலம்பன் வந்தமாறே.

கண்டிகும்அல்லமோ, கொண்க! நின் கேளே?

ஒள் இழை உயர் மணல் வீழ்ந்தென,

கண்டிகும்அல்லமோ, கொண்க! நின் கேளே?

வண்டற் பாவை வௌவலின்,

கண்டிகும்அல்லமோ, கொண்க! நின் கேளே?

உண்கண் வண்டினம் மொய்ப்ப,

கண்டிகும் அல்லமோ, கொண்க! நின் கேளே?

உறாஅ வறு முலை மடாஅ,

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

அம்ம வாழி, பாண! புன்னை

அரும்பு மலி கானல் இவ் ஊர்

அலர் ஆகின்று, அவர் அருளுமாறே.

காண்மதி, பாண! இருங் கழிப்...

பாய்பரி நெடுந் தேர்க் கொண்கனொடு

தான் வந்தன்று, என் மாமைக் கவினே.

நாண் இலை மன்ற, பாண! நீயே

கோள் நேர் இலங்கு வளை நெகிழ்த்த

கானல் அம் துறைவற்குச் சொல் உகுப்போயே!

அம்ம வாழி, கொண்க! எம் வயின்

மாண் நலம் மருட்டும் நின்னினும்,

பாணன் நல்லோர் நலம் சிதைக்கும்மே.

காண்மதி, பாண! நீ  த்தற்கு உரியை

துறை கெழு கொண்கன் பிரிந்தென,

இறை கேழ் எல் வளை நீங்கிய நிலையே.

எக்கர் ஞாழல் இறங்கு இணர்ப் படு சினைப்

புள் இறை கூரும் துறைவனை

உள்ளேன் தோழி! படீஇயர் என் கண்ணே!

எக்கர் ஞாழல் இணர் படு பொதும்பர்த்

தனிக் குருகு உறங்கும் துறைவற்கு

இனிப் பசந்தன்று என் மாமைக் கவினே.

எக்கர் ஞாழல் சிறியிலைப் பெருஞ் சினை

ஓதம் வாங்கும் துறைவன்

மாயோள் பசலை நீக்கினன், இனியே!

எக்கர் ஞாழல் மலர் இல் மகளிர்

ஒண் தழை அயரும் துறைவன்

'தண் தழை விலை' என நல்கினன், நாடே.

எக்கர் ஞாழல் நறு மலர்ப் பெருஞ் சினைப்

புணரி திளைக்கும் துறைவன்

புணர்வின் இன்னான்; அரும் புணர்வினனே.

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

மிதிப்ப, நக்க கண் போல் நெய்தல்

கள் கமழ்ந்து ஆனாத் துறைவற்கு

நெக்க நெஞ்சம் நேர்கல்லேனே.

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

உளர, ஒழிந்த தூவி குவவு மணல்

போர்வில் பெறூஉம் துறைவன் கேண்மை

நல்நெடுங் கூந்தல் நாடுமோ மற்றே?

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

பதைப்ப, ததைந்த நெய்தல் கழிய

ஓதமொடு பெயரும் துறைவற்குப்

பைஞ்சாய்ப் பாவை ஈன்றனென், யானே!

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

காலை இருந்து மாலைச் சேக்கும்

தெண் கடற் சேர்ப்பனொடு வாரான்,

தான் வந்தனன், எம் காதலோனே!

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

பசி தின, அல்கும் பனி நீர்ச் சேர்ப்ப!

நின் ஒன்று இரக்குவென் அல்லேன்;

தந்தனை சென்மோ கொண்ட இவள் நலனே?

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

நொந்ததன் தலையும் நோய் மிகும் துறைவ!

பண்டையின் மிகப் பெரிது இனைஇ,

முயங்குமதி, பெரும! மயங்கினள் பெரிதே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

கருங் கோட்டுப் புன்னைத் தங்கும் துறைவற்குப்

பயந்து நுதல் அழியச் சாஅய்,

நயந்த நெஞ்சம் நோய்ப்பாலஃதே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

இருங் கழி மருங்கின் அயிரை ஆரும்

தண்ணம் துறைவன் தகுதி

நம்மோடு அமையாது, அலர் பயந்தன்றே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

வரி வெண் தாலி வலை செத்து வெரூஉம்

மெல்லம் புலம்பன் தேறி,

நல்ல ஆயின, நல்லோள் கண்ணே.

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

இருங் கழி இனக் கெடிறு ஆரும் துறைவன்

நல்குவன் போலக் கூறி,

நல்கான் ஆயினும், தொல் கேளன்னே.

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

ஒள் இணர் ஞாழல் முனையின், பொதி அவிழ்

புன்னைஅம் பூஞ் சினைச் சேக்கும் துறைவன்

நெஞ்சத்து உண்மை அறிந்தும்,

என் செயப் பசக்கும் தோழி! என் கண்ணே?

திரை இமிழ் இன் இசை அளைஇ, அயலது

முழவு இமிழ் இன் இசை மறுகுதொறு இசைக்கும்

தொண்டி அன்ன பணைத் தோள்,

ஒண் தொடி, அரிவை என் நெஞ்சு கொண்டோளே!

ஒண் தொடி அரிவை கொண்டனள், நெஞ்சே!

வண்டு இமிர் பனித் துறைத் தொண்டி ஆங்கண்

உரவுக் கடல் ஒலித் திரை போல,

இரவினானும் துயில் அறியேனே!

எமக்கு நயந்து அருளினைஆயின், பணைத் தோள்

நல் நுதல் அரிவையொடு மென்மெல இயலி,

வந்திசின் வாழியோ, மடந்தை!

தொண்டி அன்ன நின் பண்பு பல கொண்டே.

தவறு இலராயினும், பனிப்ப மன்ற

இவறு திரை திளைக்கும் இடு மணல் நெடுங் கோட்டு

முண்டக நறு மலர் கமழும்

தொண்டி அன்னோள் தோள் உற்றோரே.

தோளும் கூந்தலும் பல பாராட்டி,

வாழ்தல் ஒல்லுமோ மற்றே செங்கோல்

குட்டுவன் தொண்டி அன்ன

எற் கண்டு நயந்து நீ நல்காக்காலே?

சிறு நணி வரைந்தனை கொண்மோ பெருநீர்

வலைவர் தந்த கொழுமீன் வல்சிப்

பறை தபு முது குருகு இருக்கும்

துறை கெழு தொண்டி அன்ன இவள் நலனே.

நெய்தல் நறு மலர் செருந்தியொடு விரைஇக்

கை புனை நறுந் தார் கமழும் மார்பன்

அருந் திறல் கடவுள் அல்லன்

பெருந் துறைக் கண்டு, இவள் அணங்கியோனே.

நெய்தல் இருங் கழி நெய்தல் நீக்கி

மீன் உண் குருகினம் கானல் அல்கும்

கடல் அணிந்தன்று, அவர் ஊரே;

கடலினும் பெரிது, எமக்கு அவருடை நட்பே.

நாரை நல் இனம் கடுப்ப, மகளிர்

நீர் வார் கூந்தல் உளரும் துறைவ!

'பொங்குகழி நெய்தல் உறைப்ப, இத் துறைப்

பல்கால் வரூஉம் தேர்' என,

'செல்லாதீமோ' என்றனள், யாயே.

இருங் கழிச் சேயிறா இனப் புள் ஆரும்

கொற்கைக் கோமான் கொற்கைஅம் பெருந் துறை

வைகறை மலரும் நெய்தல் போலத்

தகை பெரிது உடைய, காதலி கண்ணே!

புன்னை நுண் தாது உறைத்தரு நெய்தல்

பொன்படு மணியின் பொற்பத் தோன்றும்

மெல்லம் புலம்பன் வந்தென,

நல்லஆயின தோழி! என் கண்ணே.

கோடு புலம் கொட்ப, கடல் எழுந்து முழங்க,

பாடு இமிழ் பனித் துறை ஓடு கலம் உகைக்கும்

துறைவன் பிரிந்தென, நெகிழ்ந்தன,

வீங்கின மாதோ தோழி! என் வளையே!

கடற் கோடு அறுத்த, அரம் போழ் அவ் வளை

ஒண் தொடி மடவரல் கண்டிகும்; கொண்க!

நல் நுதல் இன்று மால் செய்தென,

கொன் ஒன்று கடுத்தனள், அன்னையது நிலையே.

வளை படு முத்தம் பரதவர் பகரும்

கடல் கெழு கொண்கன் காதல் மட மகள்

கெடல் அருந் துயரம் நல்கி,

படல் இன் பாயல் வௌவியோளே.

இலங்கு வளை தெளிர்ப்ப அலவன் ஆட்டி,

முகம் புதை கதுப்பினள், இறைஞ்சி நின்றோளே

புலம்பு கொள் மாலை மறைய

நலம் கேழ் ஆகம் நல்குவள் எனக்கே.

கானல்அம் பெருந் துறைக் கலிதிரை திளைக்கும்

வான் உயர் நெடு மணல் ஏறி, ஆனாது,

காண்கம் வம்மோ தோழி!

செறிவளை நெகிழ்த்தோன் எறிகடல் நாடே!

இலங்கு வீங்கு எல்வளை! ஆய்நுதல் கவின,

பொலந்தேர்க் கொண்கன் வந்தனன் இனியே;

விலங்கு அரி நெடுங் கண் ஞெகிழ்மதி;

நலம் கவர் பசலையை நகுகம் நாமே!