182. கடலுள் மாய்ந்த இளம்பெருவழுதி

    இளம்பெருவழுதி யென்பான், பாண்டிவேந்தருள் ஒருவன். கடலிற்
கலஞ்செலுத்திப் பிறநாடுகட்குச் சென்று வாணிகஞ் செய்தலும், மீன்
பிடித்தலும், முத்துகுளித்தலும் பண்டைப் பாண்டியர் மேற்கொண்டிருந்த
தொழில். பாண்டி வேந்தரும் இத் தொழிற்கு வேண்டும் ஆதரவு
புரிந்துவந்தனர். தமிழரசர் கடாரம், சாவகம், ஈழம் முதலிய நாட்டின்கட்
கலஞ்செலுத்திப் படைகொண்டு சென்று போருடற்றி, அரசு முறை நிறுவிய
செய்தி, கடார முதலிய நாட்டு வரலாறுகள் குறித்தோதுகின்றன. அங்ஙனம்
சென்ற கலங்களில் அரச குமரரும், பரத குமரரும் செல்வது வழக்கம்.
பாண்டிநாட்டு அரசகுமரருள், இளம்பெருவழுதி, இளமையிலே கற்பவை
கசடறக் கற்று, அக்கல்விக்குத் தக ஒழுகும் மேம்பாடுடையவன். அவன்
அவ்வப்போது பாடிய பாட்டுக்கள் சான்றோர்களால் பெரிதும் போற்றப்பட்டு
வந்தன. அத்தகைய நலம் வாய்ந்த அவன் கலமூர்ந்து செல்கையில், கலங்
கவிழ்ந்து மாண்டான். அதனால் அவனைச் சான்றோர் கடலுள் மாய்ந்த
இளம் பெருவழுதியென்று குறித்தனர். கடலுள் மாய்வதற்கு முன், அவன்
சான்றோர் சான்றாண்மையை வியந்து கூறுவானாய்த், தமக்கென முயலாது
பிறர்க்கென முயலும் பெரியோர் உளராதலால் இவ்வுலகம் உளது; இன்றேல்,
இது மண்புக்கு மாயும் என்ற கருத்தால், “தமக்கென வாழாப் பிறர்க்குரியாளர்
இந்திரர் அமிழ்தம் கிடைப்பதாயினும் அதனைத் தமித்திருந்துண்ணார்;
யாரையும் வெறார்; பிறர் அஞ்சுவ தஞ்சுவர்; அஞ்சி அதனைத் தீர்த்தற்கண்
சோம்பார்; புகழ்ப் பொருட்டுத் தம் உயிரையும் ஈவர்; பழியால் உலக
முழுதாளும் உயர்வு வரினும் வேண்டார்; மனக் கவலையுங் கொள்ளார்;
இவ்வியல்பினோடு பிறர் நலம் பேணும் பெரியோர் உளர்; அவரால் இவ்
வுலகம் உளதாகின்றது”என்று இப்பாட்டைப் பாடியுள்ளான்.

 உண்டா லம்மவிவ் வுலக மிந்திரர்
அமிழ்த மியைவ தாயினு மினிதெனத்
தமிய ருண்டலு மிலரே முனிவிலர்
துஞ்சலு மிலர்பிற ரஞ்சுவ தஞ்சிப்
5 புகழெனி னுயிருங் கொடுக்குவர் பழியெனின்
 உலகுடன் பெறினுங் கொள்ளல ரயர்விலர்
அன்ன மாட்சி யனைய ராகித்
தமக்கென முயலா நோன்றாட்
பிறர்க்கென முயலுந ருண்மை யானே.
 (182)

    திணை: பொதுவியல். துறை: பொருண்மொழிக்காஞ்சி. கடலுண்
மாய்ந்த இளம்பெருவழுதி பாட்டு.

    உரை: உண்டால்  அம்ம இவ்வுலகம் - உண்டேகாண் இவ்வுலகம்;
இந்திரர்    அமிழ்தம்  இயைவதாயினும் - இந்திர்க்குரிய  அமிழ்தம்
தெய்வத்தானாதல் தவத்தானாதல்  தமக்கு  வந்து  கூடுவதாயினும்;
இனிதெனத் தமியர் உண்டலும் இலர் - அதனை இனிதென்று கொண்டு

தனித்து உண்டலும் இலர்; முனிவிலர் - யாரோடும் வெறுப்பிலர்; பிறர்
அஞ்சுவது அஞ்சித் துஞ்சலும் இலர் - பிறர் அஞ்சத்தகும் துன்பத்திற்குத்
தாமும் அஞ்சி அது தீர்த்தற்பொருட்டு மடிந்திருத்தலு மிலர்; புகழ் எனின்
உயிரும் கொடுக்குவர் - புகழ் கிடைக்கின் தம்முடைய உயிரையும்
கொடுப்பர்; பழி எனின் உலகுடன் பெறினும் கொள்ளலர் - பழியெனின்
அதனால் உலகமுழுதும்   பெறினும்  கொள்ளார்;  அயர்வு   இலர் -
மனக்கவற்சியில்லார்;  அன்ன   மாட்சி  அனையராகிய - அப்பெற்றித்
தாகிய மாட்சிமைப்பட்ட  அத்தன்மையராகி; தமக்கென முயலா நோன்றாள்-
தமக்கென்று முயலாத வலிய முயற்சியையுடைய; பிறர்க்கென முயலுநர் -
பிறர் பொருட்டென முயல்வார்; உண்மை யான் - உண்டாதலான் எ-று.

     அஞ்சித் துஞ்சலு மில ரென மாறிக் கூட்டுக. இவ்வுலகம் பிறர்க்
கென முயலுந ருண்மையான் உண்டெனக் கூட்டுக. ஆலும் அம்மவும் அசை.

     விளக்கம்: இந்திரரென்றது, ஈண்டுத் தேவர்களை. அமிழ்தம் அவரது
உணவாகலின், அவர் விரும்பின் வந்தெய்தும் வையத்தினும், தவம் மிகப்
பெரிதாகலின், தவத்தால்  வந்தெய்தலாம். அதனால்,  “தெய்வத்தானாதல்
தவத்தானாதல் தமக்கு வந்து கூடுவதாயின்”என்றார், “வையமும்   தவமும்
தூக்கின் தவத்துக்,  கையவி யனைத்து மாற்றாது” (புறம். 358)  என்று
சான்றோர்  கூறுதல்   காண்க. “தெண்கட லமிர்தம் தில்லையா னருளால்
வந்தால்” (திருக்கோ. 12)  என்பதனாலும், அமுதம் மக்கள் முயற்சியால்
பெறலாகாமை  யுணரப்படும்.  யாவர்பாலும்  அன்புடைய  ரென்றற்கு
“முனிவிலர்”என்றும், பிறர்  அஞ்சுவதெல்லாம் பழியாகலின், அதற்குத்
தாமும்   அஞ்சினர்.   அச்சமுண்டாகிய  வழிச் செயலறுதி யுண்டாதலின்,
அதனைமறுத்து, அஞ்சத்தகும்  துன்பத்தைப்   போக்கச்  சோம்புதலுறார்
என்பான்,   “துஞ்சலு மிலர்” என்றும், குற்றப் படலும் அதனால் மனத்தே
கவலையும் எய்துவதில   ரென்றற்கு,  “அயர்விலர்” என்றும்,   மேற்குரித்த
குணஞ்செயல்களையுடையா ரென்பான், குணத்தை “அன்னமாட்சி”யென்றும்,
செயல்களை “அனையாராகி”யென்றும் கூறினான்.