(அழைக்கப்பட்ட தேவர்கள்) அரைசன் - விசுவாமித்திரன்; இப் புலையற்கு - இந்தப் புலையனுக்காக; அனல் துறைமுற்றி - யாக காரியத்தை நிறைவேற்றத் தொடங்கி; எம்மை - எங்களை; வல்லை விரைசுக என்பான் - விரைவில் வருவீராக என்று அழைக்கின்றான்; என்னே விழுமிது - மிக நன்று இச்செயல்; என்று இகழ்ந்து - என்று நிந்தித்து; நக்கார் - ஏளனம் செய்து சிரித்தார்கள் - புரைசை மாக்களிறு - (ஆயினும் கோசிகன் விடாமல்) கழுத்திலே கயிறு கொண்ட யானைப்படையுடைய வேந்தை - அத் திரிசங்குவை நோக்கி நீ துறக்கம் போய்ச் சேர்ந்திடுக; யானே தவத்தின் - நானே எனது தவத்தால்; உரை செய்தேன் - கட்டளையிட்டுக் கூறுகிறேன்; என்ன- என்று சொல்ல (அவ்வாறே திரிசங்கு); விமானத்து உம்பர் -(கிடைத்த ஒரு) விமானத்தின் மேல்; ஓங்கினன் - ஏறி உயரச் சென்றான். |
கோசிகன் வெகுநேரமாக மந்திரங்களைச் சொல்லி அழைத்தும் அவிர்ப் பாகத்தைப் பெறத் தேவர்கள் வாராமையால் பெருஞ்சினம் கொண்டான்; ஓமம் செய்யும் அகப்பையை உயர எடுத்து. ‘யாகம் இருக்கட்டும் என் தவத்தின் பயனால் இவ் வுடம்புடன் சுவர்க்கம் செல்லுக. என்றான்; முனிவர் யாவரும் காணத் திரிசங்கு சுவர்க்கம் சென்றான் என்பது. விழுமிது - இகழ்ச்சிக் குறிப்பு: எதிர் மறை இலக்கணை. 115
தேவர்கள் தள்ளிய திரிசங்குவைக் கௌசிகன் மேலேயே நிற்கச் செய்தல் |
| 595. | ‘ஆங்கு அவன் துறக்கம் எய்த. அமரர்கள் வெகுண்டு. “நீசன் ஈங்கு வந்திடுவது என்னே? இரு நிலத்து இழிக!” என்ன. தாங்கல் இல் கவிழ்வான். மற்று. “தாபதா! சரணம்” என்ன. ஓங்கினன். “நில் நில்!” என்ன உரைத்து. உரும் ஒக்க நக்கான். |
ஆங்கு - அவ்வாறு; அவன் - அவ்வரசன்; துறக்கம் எய்த - சுவர்க்கத்தை அடைய; அமரர்கள் - (அதுகண்ட) தேவர்கள்; வெகுண்டு - சினந்து; நீசன் ஈங்கு - சண்டாளனான நீ அவ்வுடம்போடு இவ்விடத்தே; வந்திடுவது என்னே - வந்து சேர்வது என்ன நீதி?; இரு நிலத்து இழிக - பூமியிலே இறங்கு வாயாக; என்ன - என்று கூறித் தள்ள; தாங்கல் இல் - தன்னைத் தாங்குவார் இல்லாதவனாய்; கவிழ்வான் - (தலைகீழாக) விழும் அத்திரிசங்கு; மற்று - பின்பு (கோசிகனை நோக்கி); தாபதா - முனிவனே; சரணம் என்ன - ‘நீயே எனக்குப் புகலிடம்’ என்று ஓலமிட (அதுகேட்ட கோசிகன்); |