தொழுது - தந்தையை வணங்கி; வேந்தன் தடுப்பரும் -அரசனது
தடுக்க இயலாத; தேரின் ஏறி - இரதத்தின் மேல் ஏறிக் கொண்டு;
தடை இலாப் படாத்லோடும் - ஒரு தடையும் இல்லாமல் இருவரும்
செல்லுகையில்; சுடர்க் கதிர்க் கடவுள் - ஒளிவிடும் கதிர்களையுடைய
சூரியன்; வானத்து உச்சி - வானத்தின் நடுப்பகுதியாகிய; அம் சூழல்
புக்கான் - இடத்தை அடைந்தான். ஒற்கம்: வறுமையால் உண்டான தளர்ச்சி. தன்னை இதுவரை பேணி
வளர்த்த உதவிக்குக் கைம்மாறாகத் தன்னை விற்றுச் செல்வம்
பெறுமாறு வேண்டினான். தேரின் ஏறி: தேரின் ஏற. செயவென் எச்சம்
செய்தெனத் திரிந்தது. 122
|
| 602. | ‘அவ் வயின் இழிந்து வேந்தன்
அருங் கடன் முறையின் ஆற்ற.
செவ்விய குரிசில்தானும்
சென்றனன். நியமம் செய்வான்;
அவ்வியம் அவித்த சிந்தை
முனிவனை ஆண்டுக் காணா..
கவ்வையினோடும் பாத
கமலம்அது உச்சி சேர்த்தான்.
|
(அப்பொழுது) வேந்தன் - அம்பரீடன்; அவ்வயின் - (கோசிகன்
தவம் புரியும்) அந்த இடத்தில்; இழிந்து - தேரிலிருந்து இறங்க;
அருங் கடன் முறையின் - அரிய கடைக்காலக் கடமைகளை
முறைப்படி; ஆற்ற - செய்வதற்காக; செவ்விய குரிசில்தானும் -
உத்தமனான சுனச்சேபனும்; நியமம் செய்வான் - நடுப்பகலில்
வைதிகக் கடனைச் செய்யும் பொருட்டு; சென்றனன் - (தேரிலிருந்து
இறங்கிப்) போனான்; ஆண்டு - (போனவன்) அந்த இடத்திலே;
அவ்வியம் அவித்த - பொறாமை முதலிய தீக் குணங்களை நீக்கிய;
சிந்தை முனிவனை - தூய மனத்தனான கோசிக முனிவனை; காணா-
கண்டு; கவ்வையினோடும் - துன்பத்துடனே; பாத கமலம் அது -
திருவடித் தாமரைகளை; உச்சி சேர்த்தான் - தலைமேல் சூடினான்.
கவ்வை: மரண அச்சம் 123
சுனச்சேபன் தன் குறையைக் கோசிக முனிக்குக் கூறல்
|
| 603. | ‘விறப்பொடு வணக்கம் செய்த
விடலையை இனிது நோக்கி.
சிறப்புடை முனிவன். “என்னே
தெருமரல்? செப்புக!” என்ன. |