எழுந்தது     போலவும்;  பூதலம் குயிலுறுத்தி - பூமி முழுவதையும்
நெருங்கச்  சய்து;    கொழும்   புகை   -  அந்த  மூலாக்கினியின்
புகையானது; விம்ம - மிகுதியாக.  

புகை     எங்கும்  பரவுதல்: சிவன்  யானையை  உரித்து  அதன்
தோலைப்  போர்த்தது  போல  - பூமியில் எங்கும் கருமேகம் விரிந்து
எழுந்தது  போல இருந்தது எனல். எயில்: பட்டணத்தைக் குறிக்கும் -
ஆகுபெயர்.                                             131
   

611.

தமம் -   இருளானது;  திரண்டு  -  மிகுதியாக ஒருங்கு சேர்ந்து;
உலகு  யாவையும்  -   உலகங்கள்  எல்லாம்;  தாவுற - பரவி நிற்க
(அதனால்); நிமிர்ந்த வெம்கதிர் - சூரியனது வெப்பமான கதிர்களின்;
கற்றையும்  நீங்குற   -   தொகுதியும்   மறைந்து   போக; கமந்து
மாதிரக் காவலர் - வானுலகில்   நிறைந்த   திக்குப்   பாலகர்களின்;
கண்ணொடும்  - கண்களுடன்; சுமந்த நாகக் கண்ணும்  - பூமியைத்
தாங்கும் திக்கு யானைகளின் கண்களும்; சும்புளித்தவே - கூசின.

கமந்த: ‘கமம்’ என்ற உரிச்சொல்லின் வினை விகற்பமாகும். (தொல்.
உரி.59)   சும்புளித்தல்:  மாதிரக்  காவலர்:  கிழக்கு-இந்திரன்.  தென்
கிழக்கு  - அக்கினி. தெற்கு - இயமன். தென்மேற்கு-நிருதி.  மேற்கு -
வருணன்.  வடமேற்கு  -  வாயு.  வடக்கு  -  குபேரன். வடகிழக்கு -
ஈசானன்.                                                132
   

612.

கருவி- உலகமும் உலகத்து உயிர்களும் வாழ்வதற்குக் காரணமான
மேகங்கள்; உற்ற  -  நிறைந்துள்ள; ககனம் எலாம் - விண் முழுதும்;
புகை - புகையானது; உருவி உற்றிட - ஊடுருவிச் சென்றதால்; செகம்
தலத்து -  பூமியில்;  திரிவ  -  சஞ்சரிக்கும் பொருள்களும்; நிற்ப -
நிலை  நிற்கும் அசையாப்  பொருள்களும்;  யாவையும்  -  (ஆகிய)
எல்லாப் பொருள்களும்; வெருவல் உற்றன - அச்சத்தை அடைந்தன;
வெம் கதிர் -  கொடிய வெப்பமான சூரியக் கதிர்களும்; மீண்டன -
(ஒளி வீசாமல்) திரும்பிவிட்டன; உம்பர் - தேவர்களும்; துளங்கினார்
- (அச்சத்தால்) நடுக்கமுற்றார்கள்.   

                       கருவி: இடி. மின்னல் முதலிய தொகுதி.133