| 615. | ‘அன்ன வாசகம் கேட்டு உணர் அந்தணன். சென்னி தாழ்த்து. இரு செங்கை மலர் குவித்து. “உன்னு நல் வினை உற்றது” என்று ஓங்கினான். துன்னு தேவர்தம் சூழலுள் போயினார். |
அன்ன வாசகம் - (பெருந்தேவர்களின்) அந்த வார்த்தைகளை; கேட்டு உணர் - செவிகளில் கேட்டு அறிந்த; அந்தணன் - கௌசிக முனிவன்; சென்னி தாழ்ந்து - தலைவணங்கி; இரு செங்கமலம் குவித்து - தாமரை போன்ற இரு கைகளையும் கூப்பி; உன்னும் நல்வினை - யாவராலும் கருதப்படுகின்ற நல்ல தவப்பயன்; உற்றது - (எனக்கு வந்து) பொருந்தியது; என்று ஓங்கினான் - என்று பூரிப்படைந்தான்; துன்னு தேவர் - (பின்பு) அங்கு வந்து சேர்ந்த தேவர்களும்; தம் சூழலுள் - தத்தம் இடத்திற்கு; போயினார் - சென்றார்கள். 136 சதானந்தர் குமரர்களை வாழ்த்திப் பெயர்தல் |
| 616. | ‘ஈது முன்னர் நிகழ்ந்தது; இவன் துணை மா தவத்து உயர் மாண்பு உடையார் இலை; நீதி வித்தகன்தன் அருள் நேர்ந்தனிர்; யாது உமக்கு அரிது?’ என்றனன். ஈறு இலான். |
முன்னர்- முன்னே; நிகழ்ந்தது ஈறு - நடந்த வரலாறு இதுவாம்; இவன் துணை - இந்தக் கௌசிகனுக்கு ஒப்பாக; மா தவத்து உயர் - பெருந்தவத்தால் உயர்ந்த; மாண்பு உடையார்-மாட்சிமையுடையவர்; இலை - வேறு யாரும் இல்லை; நீதி வித்தகன்தன் - நியம நீதி தவறாதவனும் மெய்யுணர்வுடையவனும் ஆகிய இம் முனிவனது; அருள் நேர்ந்தனிர் - கருணையை நீங்கள் பெற்றுள்ளீர்கள்; உமக்கு அரிது யாது - (ஆதலால்) உங்களுக்குச் செய்வதற்கு அரிய செயல் யாது உள்ளது; என்றனன் - என்று (இராம இலக்குவர்களை நோக்கிச்) சொல்லி முடித்தான்; ஈறு இலான் - (சொன்னவன் யாரென்றால்) எல்லையில்லாத நற்குணத்தவனான சதானந்த முனிவன். |
ஈறு இலான்: ஆனந்தத்திற்கு முடிவு இல்லாதவன் என்பர். 137 |
| 617. | என்று கோதமன் காதலன் கூறிட. வென்றி வீரர் வியப்பொடு உவந்து எழா. ஒன்று மா தவன் தாள் தொழுது ஓங்கிய பின்றை. ஏத்திப் பெயர்ந்தனன். தன் இடம். |
என்று கோதமன் - என்று (இவ்வாறு) கௌதம முனிவனுடைய; காதலன் கூறிட - மைந்தனாகிய சதானந்த முனிவர் சொல்ல; |