| 51. | ‘காத்தி நீ எமை; காக்கிலர் தம்மை யாம்
ஏத்தியே இளைத்தோம்; இறைவா! இடர்ப்
பார்த்தியோ? - திருப் பாற்கடற் பள்ளியின்
மூர்த்தியே! முதல்வா! முகில் மேனியாய்!
|
காத்தி- காப்பாயாக; காக்கிலர் - காக்க இயலாதவர்கள்; இடர் -
துன்பம்; ஏத்தி - துதித்து; முகில் - மேகம்; மேனி - உடல். 8-2
|
| 52. | ‘அந்தகாரத்து அரக்கர் செய் தீமையால்.
நொந்துளோம்! இறைவா! நொடிப் போதினில்
வந்து மாற்றிடும் வண்ணம் எமக்கு அருள்-
எந்தையே! கருணாகரனே!’ எனா.
|
அந்தகாரம் - பேரிருட்டு; செய்தீமை - செய்த தீமை (வினைத்
தொகை) ; நொடிப் போதினில் - ஒரு நொடிப் பொழுதில் (விரைவாக)
எனா - என்று. 8-3
|
| 53. | அறி துயில் எழுந்தனன். அமரர் கூப்பிடும்
மறை மொழித் துதி ஒலி வந்து இசைக்கவே;
நிறை குணத்து அமரர்கள் நினைத்து அழைப்பதை.
இறைவனும். திரு உளத்து அறிந்து. அங்கு எய்தவே.
|
அறிதுயில்-யோக நித்திரை; அமரர் - தேவர்கள்; மறை - வேதம்;
இசைக்க - கேட்க; இறைவன் - திருமால்; எய்த - அடைய. 15-1
|
| 54. | வானவர் அம் முறை வழங்க. மா மதித்
தேன் உறும் இதழி அம் தெரியல் வேணியான்
ஆனவர்தமைக் கரம் அமைத்து. அங்கு. ஐயனைத்
தான் முகம் நோக்கியே சாற்றல் மேயினான்.
|
வானவர் - தேவர்கள்; இதழி - கொன்றை; தெரியல் - மாலை;
வேணி - சடைமுடி; சாற்றல் மேயினான் - சொல்லத்
தொடங்கினான். 9-1
|
| 55. | எனக் கலை மா முகச் சிருங்கன் இவ் உரை-
தனைச் சொல. தரணிபர்க்கு அரசன்தான் மகிழ்ந்து.
அனைத்து உலகு உயிரொடும் அறங்கள் உய்ய. தம்
மனத் துயர் அகன்றிட. வணங்கிக் கூறுவான்.
|
கலை மாமுகம் - மான்முகம்; தரணிபர் - அரசர்; உய்ய -
வாழ. 78-1 |