சதமகன் - இந்திரன்; மதுமகன் - மதம் கொண்ட அரக்கன்
(சம்பரன்); துரந்து - வென்று; கதம் - கோபம்; மேவினேன் -
அடைந்தேன். 24-7
|
| 70. | ‘என்றபோது தன் இரதம் ஏறியே
சென்று. மற்று அவன் சேனையோடு உகக்
கொன்று. வாசவன் அரசு கொள்ளவே
அன்று அளித்து. மீண்டு அயோத்தி மேவினான்.
|
என்றபோது - எனக் கூறிய போது; உக - அழிய; வாசவன் -
இந்திரன்; கொள்ள - அடைய; அளித்து - ஈந்து; மேவினான் -
சேர்ந்தான். 24-8
|
| 71. | ‘அன்னது ஆதலின் அவனி வந்த கா
இன்ன நாமம். இச் சோலை’ என்றலும்.
மன்னர்மன்னவன் மதலை. ‘நன்று’ எனா.
பின்னை நன்று உயிர்ப் பிரியம் ஆயினார்.
|
அவனி - பூமி; கா - சோலை; இன்ன நாமம் - இந்தப் பெயர்;
மன்னவர் மன்னவன் - தயரதன்; மதலை - மகன்; பின்னை -
பிறகு. 24-9
|
7 தாடகை வதைப் படலம்
|
| 72. | ‘கல் நவில் தோளினாய்! கமலத்தோன் அருள்
மன்னுயிர் அனைத்தையும் வாரி வாய் மடுத்து.
இன் உயிர் வளர்க்கும் ஓர் எரி கொள் கூற்றமே
அன்னவள் யாவள் என்று அறையக் கேட்டியால்:
|
கல்நவில் தோள்- கல்லையும் வென்ற தோள்; கமலத்தோன் -
பிரமன்; வாய் மடுத்து - வாயில் பெய்து; கூற்றம் - எமன்; அறைய -
கூற. 20-1
|
| 73. | ‘இயக்கர்தம் குலத்துளான்.
உலகம் எங்கணும்
வியக்குறும் மொய்ம்பினான்.
எரியின் வெம்மையான்.
மயங்கு இல் சற்சரன். எனும்
வலத்தினான். அருள்
துயக்கு இலன் சுகேது என்று
உளன் ஒர் தூய்மையான். |