| 82. | ‘விழைவு அறு மா தவம் வெஃகினோர் விரும்பு
உழை. கலை. இரலையை உயிர் உண்டு. ஓங்கிய
வழை முதல் மரன் எலாம் மடிப்ப. மா தவன்
தழல் எழ விழித்தனன்; சாம்பல் ஆயினான்.
|
விழைவு - விருப்பம்; உழை - பசு (மானுமாம்); கலை - கலைமான்;
இரலை - புல்வாய்; வழை - சுரபுன்னை; மரன் - மரம்; மடிப்ப -
அழிக்க; தழல் - நெருப்பு; என - என்னும்படி; விழித்தனன் -
விழித்தான். 20-11
|
| 83. | ‘மற்றவன் விளிந்தமை மைந்தர் தம்மொடும்
பொற்றொடி கேட்டு. வெங் கனலின் பொங்குறா.
‘முற்றுற முடிக்குவென் முனியை’ என்று எழா.
நற்றவன் உறைவிடம் அதனை நண்ணினாள்.
|
விளிந்தமை - இறந்ததனை; பொற்றொடி - பொன் வளையல்
அணிந்த தாடகை; கனல் - தீ; பொங்குறா - பொங்கி; முற்றுற -
அடியோடு (முழுதும்); எழா - எழுந்து; நற்றவன் - அகத்தியன்;
நண்ணினான் - அடைந்தான். 20-12
|
| 84. | ‘இடியொடு மடங்கலும் வளியும் ஏங்கிட.
கடி கெட அமரர்கள். கதிரும் உட்கிட
தடியுடை முகில் குலம் சலிப்ப. அண்டமும்
வெடிபட. அதிர்த்து. எதிர் விளித்து. மண்டவே.
|
வளி - காற்று; அடங்கலும் - எல்லாமும்; கடிகெட - மகிழ்ச்சி
நீங்க; கதிர் - சூரியன்; தடி உடை - மின்னலை உடைய; மண்ட -
நெருங்க. 20-13
|
| 85. | ‘தமிழ் எனும் அளப்ப அருஞ் சலதி தந்தவன்
உமிழ் கனல் விழி வழி ஒழுக. உங்கரித்து
“அழிவன செய்தலால் அரக்கர் ஆகியே
இழிக!” என உரைத்தனன். அசனி எஞ்சவே.
|
அளப்ப அரும் சலதி- அளக்க அரிய கடல்; தந்தவன் - தந்த
அகத்தியன்; கனல் உமிழ் - நெருப்பை உமிழ்கின்ற; உங்கரித்து -
ஊங்காரம் செய்து; இழிக - இழிந்தவர்களாகுக; அசனி - இடி. 20-14
|
| 86. | ‘வெருக்கொள. உலகையும் விண்ணுளோரையும்
முருக்கி. எவ் உயிரும் உண்டு. உழலும் மூர்க்கராம் |