மாறிச் சோர்வாள்; ‘மகனைக் காவாய்' என்னாள் - வனம் போகாமல்
இருந்து தந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றுவாய் என்று மகனைப் பார்த்துச்
சொல்லமாட்டாள்; கணவன்புகழுக்கு அழிவாள் - தயரதனது புகழுக்குக்
கேடு வருமோ என்று மனம் வருந்துவாள்; ஆ! ஆ!- ; உயர் கோசலை
ஆம் அன்னம் - உயர்ந்த கோசலையாகிய அன்னம் போல்வாள்; என்
உற்றனள் - என்ன துன்பப்பட்டாள். மகனைத் தடுத்தால் கணவன் புகழுக்கு அழிவு, மகனைத் தடுக்காது
விட்டால் கணவன் உயிர்க்குஅழிவு. இரண்டில் எதனையும் செய்ய
இயலாது உள்ளம் தடுமாறினாள். ஆ! ஆ! இரக்கக் குறிப்பு.அந்தோ,
ஐயகோ என்னும் பொருளது. 53 தயரதன் புலம்பல் | 1659. | உணர்வான், அனையாள் உரையால்,
‘உயர்ந்தான் உரைசால் குமரன்
புணரான் நிலமே, வனமே
போவானே ஆம்' என்னா; -
இணர் ஆர்தரு தார் அரசன் -
இடரால் அயர்வான்; ‘வினையேன்
துணைவா! துணைவா' என்றான்;
‘தோன்றால், தோன்றாய்!' என்றான். |
இணர் ஆர்தரு தார் அரசன்- பூங்கொத்துகள் பொருந்திய மாலை
அணிந்த தயரதமன்னன்; அனையாள் உரையால்- அந்தக் கோசலையின்
வார்த்தையால்; ‘உயர்ந்தான் உரைசால் குமரன் - உயர்ந்தவனாகிய புகழ்
பெற்ற இராமன்; நிலமேபுணரான் - நிலத்தை ஆள மாட்டான்; வனமே
போவானே ஆம்! - காட்டிற்குப்போபவனே ஆவான்; என்னா - எனக்
கருதி; இடரால் அயர்வான் - துன்பத்தால் சோர்கின்றவன்; ‘வினையேன்
துணைவா! துணைவா' என்றான் - தீவினையேனாகிய என்னுடைய
தோழனே தோழனே என்றான்; ‘தோன்றால்! தோன்றாய் - மகனே
என்முன் வருவாயாக; என்றான் -. ‘துணைவா துணைவா' புலம்பலில் வந்த அடுக்கு. 54 | 1660. | ‘கண்ணும் நீராய், உயிரும்
ஒழுக, கழியாநின்றேன்;
எண்ணும் நீர் நான்மறையோர்,
எரிமுன் நின்மேல் சொரிய,
மண்ணும் நீராய் வந்த
புனலை, மகனே! வினையேற்கு |
|