| 241. | அன்ன காதல்
அருந் தவர், ‘ஆண் தகை!
நின்னை ஒப்பவர் யார்
உளர், நீ அலால்?’
என்ன வாழ்த்திடும்
ஏல்வையில், இரவியும்
பொன்னின் மேருவில்
போய் மறைந்திட்டதே. |
ஏல்வை - பொழுது. 5-1 | 242. | இன்ன ஆய
எறி கடல் சேனையும்,
மன்னர் யாவரும்,
மன் இளந் தோன்றலும்,
அன்ன மா முனியோடு
எழுந்து, ஆண்தகை
துன்னு நீள் வரைக்கு
ஏகிய சொல்லுவாம். |
ஆண்தகை துன்னு - இராமன் தங்கியுள்ள. 19-1 | 243. | ‘ஐய! நின்னுடைய
அன்னை மூவரும்,
வைய மன்னரும்,
மற்றும் மாக்களும்.
துய்ய நாடு ஒரீஇத்
தோன்றினார்; அவர்க்கு
உய்ய நல் அருள்
உதவுவாய்’ என்றான். |
ஒரீஇ - நீங்கி. 89-1 | 244. | கங்குல் வந்திடக்
கண்டு, யாவரும்
அங்கணே துயில்
அமைய, ஆர் இருள் |
|