| | தத்துறுவது என்னை? மனனே!
தளரல் அம்மா!
எத் துயர் உனக்கு உளது?
இனி, பழி சுமக்க,
பத்து உள தலைப் பகுதி;
தோள்கள் பல அன்றே? |
மனனே - என் உள்ளமே! உடல் பொத்துறப் பழி புகுந்தது -
உடலையும் துளைத்துப் பழி சென்று நின்றது; என நாணி - என்று
வெட்கமுற்று; தத்துறுவது என்னை? - ஏன் தடுமாறுகிறாய்?; தளரல் -
சோர்வடையாதே; உனக்கு எத்துயர் உளது? - உனக்கு அவமானம்
சுமக்கும் எவ்விதத் துன்பமும் வேண்டியதில்லை (ஏனெனில்); இனிப் பழி
சுமக்க - இனிமேல் அப்பழியைத் தாங்க; பத்துள தலைப்பகுதி -
தலைகள் பத்து உள்ளன; தோள்கள் பல அன்றே - தோள்களும் பல
உள்ளன அன்றோ? அம்மா - இடைச் சொல் பழி தீர்க்க வேண்டிய தலைப் பாரமும்,
தோள் வலிமையும் உண்டென மொழிகின்றான். 61 கரன் முதலியோர் பற்றி இராவணன் வினவல் | 3128. | என்று உரைசெயா, நகைசெயா,
எரி விழிப்பான்,
'வன் துணை இலா இருவர்
மானிடரை வாளால்
கொன்றிலர்களா, நெடிய
குன்றுடைய கானில்
நின்ற கரனே முதலினோர்
நிருதர்?' என்றான். |
என்று உரை செயா - எனக் கூறி; நகை செயா - சிரித்து; எரி
விழிப்பான் - நெருப்பெழ விழித்து (இராவணன்); நெடிய குன்றுடைய
கானில் - பெரு மலை சூழ்ந்த கானகத்தில்; நின்ற கரனே முதலினோர்
நிருதர் - காவலில் நிலை பெற்ற கரன் முதலாகிய அரக்க வீரர்கள்;
வன்துணை இலா இருவர் மானிடரை - பெருந்துணை ஏதும் இல்லாமல்
எதிர்த்த அவ்விரு மனிதர்களை; வாளால் கொன்றிலர்களா? - வாள் வீசிக்
கொல்ல வில்லையா?; என்றான் - என்று வினவினான். துணை வலிமையும் இல்லாதவர்களை ஆயுத வலிமை கொண்டோர்
தோற்பிக்க வில்லையா என்றான். 62 |