சுந்தரத் தோளன்- திருமால். இங்கு இராமன் மேல் சாற்றிப் பேசப்
பெற்றது, திருமாலே இராமனாதலால் - மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட சுந்தரத்
தோளுடையான் என்பது கோதையின் காதல் மொழி (நாச் 5.9.1) கவியின்
மன்னனை என்பதில் உள்ள இரண்டனுருபை ஏழன் உருபாக மாற்றுக,
மன்னன்பால் என்க. (38) அனுமன் சீதையைத்தேற்றல் | 5383. | இத் திறம்அனையவள் இயம்ப, ‘இன்னமும்,
தத்துறல்ஒழிந்திலை, தையல் நீ !’ எனா,
எத்திறத்துஏதுவும் இயைந்த இன் உரை,
ஒத்தன, தெரிவுறஉணர்த்தினான் அரோ; |
அனையவள் -அங்ஙனம்நொந்த பிராட்டி; இத்திறம் - இப்படி
(கலங்கி); இயம்ப - பலபடியாகப் பேச; (அனுமன்) பிராட்டியை நோக்கி)
தையல் - அம்மையே; நீ - நீ; இன்னமும் - இன்னும்கூட; தத்துறல்
ஒழித்திலை - கலங்குதலை விட்டாயில்லை; எனா - என்று முன்னுரை பேசி;
எத்திறத்தும் - காரணங்களும் (காரியங்களும்); இயைந்த -
அமைந்துள்ளனவும்; ஒத்தன - அறிவு ஒவ்வக் கூடியனவும் ஆன; இன்உரை
- இனிய மொழியை; தெரிவுற - மனம் தெளிவு அடையும்படி;
உணர்த்தினான் - உணரும்படி கூறினான்; இன்உரைஉணர்த்தினான். எத்திறத்து ஏதுவும் இயைந்த, ஒத்தன,
இன்உரை, என்று கூட்டுக. எத்திறத்தும் என்பது எத்திறத்து என்று வந்துள்ளது.
உம்மைத் தொகை - அரோ - அசை. இவ்விருத்தம் விளம் - விளம் - மா -
கூவிளம் என்னும் சீர்களைப் பெற்றுவரும். இந்நூலில் 2177 முறை
இவ்விருத்தம் காட்சிதருகிறது. (39) வஞ்சிவிருத்தம் | 5384. | ‘வீவாய், நீ இவண்; மெய் அஃதே ?
ஓய்வான், இன்உயிர், உய்வானாம் !
போய், வான் அந் நகர் புக்கு அன்றோ
வேய்வான்மௌலியும் ? மெய் அன்றோ ? |
(பிராட்டியே) நீ இவண்வீவாய் - நீ இங்கே இறந்து விடுவாய்; அஃது மெய்யே -
அது உண்மையே; (நீ இறந்தபின்) ஓய்வான் - |