ஒலித்து, ஆழிஉவாவுற்றென்ன உம்பர் தோரணத்தை
                           முட்ட
வலித்தார் திண்சிலைகள் எல்லாம்; மண்டின
                           சரத்தின் மாரி.

எடுத்தனன்எழு ஒன்று; அங்கை எடுத்து இகல்
                   அரக்கர் சிந்தப்
பொடித்தனன்;இரதம், வாசி, பொரு களிறு, இதனை
                    எல்லாம்
முடித்தனன்,நொடிப்பில்; பின்னும், மூசு போர்
                   அரக்கர் வெள்ளம்
அடுத்து அமர்கோல, மேன்மேல் அடு படை தூவி
                    ஆத்தார்.

செறி நாண்உரும் ஒலி கொண்டான்; ஒருபது
     திசைவாய்கிழிபட அழல்கின்றான்;
‘இறுவாய், இதுபொழுது’ என்றான்; எரி கணை
     எழு கார்மழை பொழிவது போல,
பொறிவாய் திசைதொறும் மின் தாரையின் நிலை
     பொலியச்சினமொடு பொழிகின்றான்;
உறு மாருதி உடல்உக வெங் குருதிகள்
     ஒழியாது,அவனொடு மலைவுற்றான்.

மலைபோல்உறு புய வலி மாருதி சினம்
     வந்துஏறிட, எந்திரமும் தேர்த்
தொலையாது அவன்விடு சர மாரிகள் பல
    துண்டப்படும் வகை மிண்டி, தன்
வலி சேர்கரம்அதில் எழுவால் முழுவதையும்
     மண்டித்துகள் பட மடிவித்தான்;