‘மதுவனம்தன்னை இன்னே மாட்டுவித்தனை, நீ’
                          என்னா,
கதுமென வாலிசேய்மேல் எறிந்தனன், கருங் கற்
                          பாறை;
அதுதனைப்புறங்கையாலே அகற்றி, அங்கதனும் சீறி,
ததிமுகன்தன்னைப்பற்றிக் குத்தினன், தடக்
                        கைதன்னால்.

குத்தினன்என்னலோடும், குலைந்திடும் மெய்யன்
                           ஆகி,
மற்று ஒருகுன்றம்தன்னை வாங்கினன்,
                           மதுவனத்தைச்
செற்றனன்மேலேஏவிச் சிரித்தனன், ததிமுகன்தான்;
‘இற்றனன், வாலிசேய்’ என்று இமையவர் இயம்பும்
                           காலை,

ஏற்று ஒருகையால் குன்றை இருந் துகள் ஆக்கி,
                                மைந்தன்
மாற்று ஒருகையால் மார்பில் அடித்தலும்,
                         மாண்டான் என்ன,
கூற்றின் வாய்உற்றான் என்ன, உம்பர் கால்
                         குலையப் பானு
மேல் திசைஉற்றான் என்ன, விளங்கினன், மேரு
                         ஒப்பான்.

வாய் வழிக்குருதி சோர, மணிக் கையால் மலங்க
                           மோதி,
‘போய் மொழி, கதிரோன்மைந்தற்கு’ என்று, அவன்
                           தன்னைப்போக்கி,