தீ எழும் வெகுளிபொங்க, ‘மற்று அவன்
                            சேனைதன்னை,
காய் கனல்பொழியும் கையால் குத்துதிர், கட்டி’
                            என்றான்.

பிடித்தனர்;கொடிகள் தம்மால் பிணித்தனர்; பின்னும்
                         முன்னும்
இடித்தனர், அசனிஅஞ்ச, எறுழ் வலிக் கரங்கள்
                          ஓச்சி;
துடித்தனர்,உடலம் சோர்ந்தார்; ‘சொல்லும் போய்
                          நீரும்’ என்னா,
விடுத்தனன்,வாலி மைந்தன்; விரைவினால் போன
                          வேலை,

அலை புனல் குடையுமாபோல், மதுக் குடைந்து ஆடி,
                                     தம்தம்
தலைவர்கட்குஇனிய தேனும் கனிகளும் பிறவும்
                                     தந்தே,
உலைவுறு வருத்தம்தீர்ந்திட்டு, உபவனத்து இருந்தார்;
                                    இப்பால்
சிலை வளைத்துஉலவும் தேரோன் தெறும் வெயில்
                             தணிவு பார்த்தே.

‘சேற்று இளமரை மலர்த் திருவைத் தேர்க !’ எனக்
காற்றின் மா மகன் முதல் கவியின் சேனையை,