பக்கம் எண் :

 மகுட பங்கப் படலம் 557

- மற்போரில் தொட்ட இழிவெல்லாம் தீருமாறு; தன் பெரும்
நயனம் என்னும்
-  தன்னுடைய பெரிய விழிகள் என்கின்ற;
தாமரைத் தடத்து நீரால்
- தாமரைத் தடாகத்தின்  நீரினால்;
மஞ்சனம் ஆட்டிவிட்டான்
- நீராட்டினான் (இராமபிரான்). 
 

(34)
 

6929.

'ஈர்கின்றது அன்றே, என்றன் உள்ளத்தை; இங்கும் 

அங்கும்

பேர்கின்றது ஆவி; யாக்கை பெயர்கின்றது இல்லை; 

பின்னை,

தேர்கின்ற சிந்தை அன்றோ திகைத்தனை?' என்று,  

தெண் நீர்

சோர்கின்ற அருவிக் கண்ணான் துணைவனை  

நோக்கிச் சொல்லும்:

 

தெண் நீர் அருவி சோர்கின்ற   கண்ணான்- தெளிந்த
நீரினையுடைய    அருவி    போலக்   கண்ணீர்  பொழிகின்ற
கண்ணினையுடையவனான இராமபிரான்; துணைவனை நோக்கி
- தன் துணையாய்  அமைந்த சுக்கிரீவனைப்  பார்த்து; என்றன்
உள்ளத்தை  ஈர்கின்றது
-  (நீ  என்னைத் திடீரென்று பிரிந்த
செயல்) என் உள்ளத்தை இரண்டாகப் பிளந்தது; ஆவி இங்கும்
அங்கும்   போகின்றது
- என் உயிர் (உடலைவிட்டு) (உள்ளும்
புறமுமாய்)  ஊசலாடத் தொடங்கி அங்கும் இங்குமாக அலைந்து
தவித்தது; யாக்கை   பெயர்கின்றது  இல்லை- என் உடலும்
இயக்கத்தைத் தவிர்த்து விட்டது; பின்னை- மேலும்;தேர்கின்ற
சிந்தையன்றோ திகைத்தனை?
- காலமும் இடமும்    தேர்ந்து
செயல் புரியும்  திறமுள்ளவன்   மனத்தையுடையவன்  அல்லவா
திகைப்பூட்டும்   செயல்   செய்ய   வைத்துவிட்டாய்?  என்று
சொல்லும்
- என்று (மேலும்) சொல்லலானான்.
  

இராமனைத் தேர்வதற்குக் கூட, ஏழு மராமரங்களை எய்யச்
சொல்லித் தேர்ந்த  சுக்கிரீவன்,  இத்தகைமய செயல்  செய்தது
எவ்வாறு  என   வியந்த  பெருமான் தேர்கின்ற சிந்தையன்றோ
திகைத்தது என்றான். 
 

(35)
 

6930.

'கல்லினும் வலிய தோளாய்! நின்னை அக் கருணை 

இல்லோன்

கொல்லுதல் செய்தான் ஆகின், கொடுமையால்  

கொற்றம் பேணி,