மேகத்துக்குச்சமம்  ஆனான்.  முதல் 11 பாக்கள் பிரகத்தன்
முடிவுகூறும்.
  

வீங்கு  தோளினன் - புயங்கள்   பூரிக்கப்      பெற்ற
பிரகத்தன்;  வார்சிலை  வாங்கி- நீண்ட  வில்லை வளைத்து;
வானர மாப்படை ஏங்க-குரங்கினப் பெரும்படை வருந்துமாறு;
நாண்  எறிந்திட்டு-  நாண் ஒலியெழுப்பி; தூங்குமாரி என-
பொழிகின்ற  மழை   போல;    சுடர்வாளிகள்-   ஒளிமிக்க
அம்புகளை;  இடையீன்றி  விட்டனன் ஆம் - இடைவிடாது 
எய்தனன் ஆம்.
 

போர்  எனில்  பூரிக்கும்  தோளினன்,  ஆதலால் "வீங்கு
தோளினன்"  என்றார், பிரகத்தன் நாண் ஒலி கேட்டு, வானரப் 
படை  வருந்திற்று என  அவன் ஆற்றல்  மிகுதி  கூறியவாறு.
தூங்குதல் - சொரிதல்   "வீழ்பனி    தூங்கத்     துவண்டு"
(திருக்கோவை.  320)  என்பது   காண்க.  ஆம் - உரையசை.
அரோ-அசை. 
  

(69)
 

நொய்தினின் - விரைவோடு; கணை நூறும் ஆயிரமும்-
அம்புகள்   நூறும்   ஆயிரமுமாக;  வேறு  வேறுபடுதலின்- 
வெவ்வேறு  வகையில்  (தம்மீது) படுதலால்; ஈறு இல் வானர
மாப்படை-  எல்லையில்லாக்  குரங்கினத்துப் பெரும்படைகள்;
வெம்பி -  மனம்  கொதித்து;  எங்கணும்  பாற- எல்லாப்
பக்கங்களிலும்  சிதறி  விட;  நீலன் எதிர் பார்ப்புறா- நீலன் 
என்னும் வானர வீரன் எதிரே பார்த்து வெகுண்டு கோபித்து;
  

குளகம் - அடுத்த    பாடலில்     வினை     கொள்ளும்.
பார்ப்புறா - பார்த்து.  நொய்தினின் - விரைவில்.  பாற -  வீற்று
வீற்றாகச் சிதற.
  

(70)