உயிர்த்திலள், உணர்வும் இல்லள் - (அங்ஙனம் வீழ்ந்த
மண்டோதரி)   மூச்சடங்கி  உணர்வற்றவளாய்; 'உயிர் இலள்
கொல்லோ!'  என்ன   யாக்கை  பெயர்த்திலள்-  உயிர்
நீங்கப் பெற்றாளோ என ஐயுறுமாறு உடம்பு அசையாதவளாய்;
விம்மி    யாதும்  ஒன்றும்  பேசலள்  வியர்த்திலள்-
விம்மலெடுத்து       எதைப்    பற்றியும்     பேசாதவளாய்,
வியர்வரும்பாதவளாய்; நெடிது போது அயர்த்தனள் - நீண்ட
நேரம்  அயர்ச்சியுற்றுக் கிடந்து;  மெல்ல  மெல்ல அரிதின்
தேறி விம்மலள்- பின்பு மெல்ல மெல்ல அரிதில் தெளிந்து
தேம்பி;  வாய்   திறந்து  அரற்றலுற்றாள்-  வாய் திறந்து
அரற்றத் தொடங்கினாள்.
 

பெருந்துயர் உற்றவர்களின் மெய்ப்பாடுகள் கவிஞரால்
நுட்பமாகப்   புலப்படுத்தப்  பெறுகின்றன.  இலக்குவன்
பிரமாத்திரத்தால் வீழ்ந்து கிடந்ததைக் கண்ட இராமனின்
மெய்ப்பாடுகளாக (கம்ப. 8639) விவரிக்கப்படுபவை இங்கு
ஒப்பு நோக்கத்தக்கதாம். 
 

கலையினால் திங்கள் என்ன- நாளுக்கு நாள் கலையினால்
(வளர்கின்ற)   சந்திரனைப்   போல;   வளர்கின்ற  காலத்தே-
வளர்கின்ற  இளம்   பருவத்தே;   உன்  சிலையினால் அரியை
வெல்லக்-  உன்  வில்லினால்  இந்திரனை  வெல்ல;  காண்பது
ஓர் தவம்  முன் செய்தேன் - கண்டு  மகிழும்  தவத்தை முன்
செய்திருந்தேன்; தலை இலா ஆக்கை காண - தலையில்லாத நின்
உடம்பைக்   காண்பதற்கு;  எத்தவம்  செய்தேன்!  அந்தோ!-
எந்தத்  தவத்தை  (பாவத்தை)ச்  செய்தேன்!  அந்தோ!  நினைவு
இலாதேன் - நல்ல நினைவு இல்லாத யான்; நிலை இலா வாழ்வை
இன்னும் நினைவேனா- (இவ்வாறு)  நிலையில்லாத  வாழ்வினை
இனியும் மதித்திருப்பேனா?