கணை - தமக்குத் தாமே நிகராகிய அம்புகளை; சிதறினன் - 
தூவினான்.
 

'உண்ணும் சோறு'   என்று   எம்பெருமானை நம்மாழ்வார்
உரைத்தாற்போல   இறைவன்  ஞானிகள் அனுபவித்துண்ணும்
அன்னமாகிறான். 'நெக்கு நெக்கு நினைபவர் நெஞ்சுளே புக்கு
நிற்கும் பொன்னார்சடைப்   புண்ணியன்' (தேவாரம் 1204:9)
என்ற வரிகள் ஒப்பு நோக்கற்குரியன.
 

நிகர் கணை - ஒளி கொண்ட அம்பு என்பாரும் உளர்.
 

துயில்வுழி - யோக நித்திரையின் கண்;   அறிவின்   உணர் 
தரு - தன்   மூதுணர்   இயல்பால்   அனைத்தையும் உணரவல்ல; 
சுடர் ஒளி ஒருவன்- பேரொளிப் பிழம்பான  ஒப்பற்ற  இறைவன்; 
(இராமபிரான்), கயில் விரிவு அற வரு- மூட்டுவாய் விரிதலில்லாத; 
கவசமும் உருவி  -  (இராவணன்)   கவசத்தையும்   ஊடுருவிக் 
கொண்டு; பயில் விரி குருதிகள் பருகிட- (உடலில்) விரவியுள்ள 
இரத்தத்தைப் பருகுமாறு;   வெயிலொடு - ஒளியோடு; அயில் - 
கூர்மையும்; விரி சுடு கணை- பரவிய வெப்பம் மிக்க அம்பினை; 
கடவினன்- (இராவணன் மீது) ஏவினான்.
 

கயில் - மூட்டுவாய்; அறிவின் துயில் - திருமாலின் அறிதுயில் 
இங்குக் கூறப்பட்டது.
 

(85)
 

திசை   உறு   -   திக்குகளில்    பொருந்திய;   துகிலது  - 
ஆடையுடையதும்; செறி மழை சிதறும்- அடை மழை பொழிவதும்; 
விசை உறு முகிழது - வேகம் மிக்க அரும்பு போன்ற உறுப்பினை 
உடையதும்; விரிதரு சிரனோடு- விரிந்த தலையுடன் கூடிய; இசை 
உறு கருவியின் - இசைக் கருவியான வீணையினை;  இனிது உறு 
கொடியை- அழகுறக் கொண்டிருப்பதுமான