நாலும் மூ-இரண்டும் ஆன நூறு ஒரு கணத்தில்

நண்ணி,

தாலமேல் படுத்து மீண்டது, அவன் சரம் தலைவர்த்

தள்ளி.

முடிந்தது மூலத்தானை; மூவுலகு இருண்ட தீமை
விடிந்தது; மேலை வானோர் வெந் துயர்

அவரினோடும்

பொடிந்தது; புனிதன் வாளி போக்கு உறப் பொய்யர்

ஆவி

படிந்தது, ககனம் எங்கும்; பலித்தது, தரும் அன்றே.

'ஈது ஒரு விளையாட்டு; அன்பின், இத்துணை

தாழ்த்தான், ஐயன்;

எது அவன் துணியின் இப்பால்? நீசர் ஓர்

பொருளோ? இன்னும்

போதுமோ? புவன கோடி போதினும், கணத்தில்

பொன்றிப்

போதும்' என்று, அயனோடு ஈசன் அமரர்க்குப்

புகன்று நின்றான்.

சேனை அம் தலைவர், சேனை முழுவதும் அழிந்து

சிந்த,

தான் எரி கனலின் பொங்கி, தரிப்பு இலர், கடலின்

சூழ்ந்தே

வானகம் மறைய, தம் தம் படைக் கல மாரி பெய்தார்
ஆனவை முழுதும் சிந்த அறுத்தனன், அமலன்

அம்பால்.

பகிரண்டப் பரப்பில் நின்ற பல பல கோடி வெள்ளத்
தொகை மீண்டும் அரக்கர் யாரும் துஞ்சினர், கருவும்

துஞ்ச;

செகம் உண்ட ஒருவன் செங் கைச் சிலையுறு

மணியின் ஓசை

புக, அண்டம் முழுதும் பாலின் பிரை எனப்

பொலிந்தது அன்றே.