எங்கணும் கவந்தம் ஆட, எய்தி அங்கு

அரக்கிமார்கள்,

தங்கள்தம் கணவர்ப் பற்றி, தம் உடல் தாங்கள்

நீத்தார்.

எழும் படை வெள்ளம் எல்லாம், இரண்டு கை கடிகை

தன்னில் ஆங்கு

களம் பட, கமலக்கண்ணன் கடுங் கனல் பகழி மாரி
வளம் படச் சிலையில் கோலி, பொழிந்து, அவை

மடித்தான்; கண்டு,

உளம் கனல் கொளுந்த, தேரின் உருத்து, எதிர்,

அரக்கன் வந்தான்.

மூஉலகு அடங்கலும் மூடும் அண்டமேல்
தாவினன் தேரொடும், அரக்கன்; தாவியே,
கூவினன்; அங்கு அறைகூவ, கொண்டலும்
மேவினன், அரக்கனை விடாது பற்றியே.

அண்டம் ஓராயிர கோடி எங்கணும்
மண்டினர், செருத் தொழில் மலைதல் விட்டிலர்
அண்டர்கள் கலங்கினர்; அரக்கராயுளோர்
உண்டு, இனிக் கரு' என ஓதற்கு இல்லையால்.

உமையவள் ஒரு புடை உடையவன் உதவியது
அமைவுறும் மயல் வினை அளவு இல புரிவது,
சுமை பெறும் உலகு ஒரு நொடிவரை தொடருவது,
இமையவர் அடல் வலி பருகியது, எளிமையின்.

ஆசுரப் பெரும் படைக்கலம், அமரரை அமரின்
ஏசுவிப்பது, எவ் உலகமும் எவரையும் வென்று
வீசு வெற்பு இறத் துரந்த வெங்

கணையது - விசையின்

பூசுரர்க்கு ஒரு கடவுள்மேல் சென்றது போலாம்.

மயன் படைக்கலம் அழிந்தது கண்டு, இகல் மறவோன்,
'சயம் படைத்தது நன்று; இவன் செருக்கினைத்

தடுக்க,