பயன் படைத்துள தண்ட மாப் படைகள் உண்டு;

அதனால்

நயம் படைப்பென்' என்று, ஒரு கதை நாதன்மேல்

எறிந்தான்.

அன்ன மாக் கதை விசையொடு வருதலும், அமலன்
பொன்னின் ஆக்கிய சிலையிடை ஒரு கணை

பொறுத்தான்

முன்னது ஆக்கிய கரங்களும் முதிர் பொதிர் எறிய,
சின்னமாக்கினன்; அது கண்டு, அங்கு அரக்கனும்

சினந்தான்.

ஆயது ஆக்கிய செய்கை கண்டு, அரக்கனும்

சினந்தே

தீயின் மாப் படை செலுத்த, அப் படையினின்

செறுத்தான்,

தூய நீக்கம் இல் வாயுவின் படை தொட, அரக்கன்
ஏய அப் படை ஏவி, அங்கு அமலனும் இறுத்தான்.

இரவிதன் படை ஏவினன், அரக்கன்; மற்று அமலன்
சுருதி, அன்ன திண் படைகொடு காத்தனன்;

மதியின்

விரவு வெம் படை வெய்யவன் விடுத்தலும், வீரன்,
உரவு திங்களின் படைகொண்டு, அங்கு அதனையும்

ஒறுத்தான்.

வாருதிக்கு இறை படை கொண்டு அங்கு அரக்கனும்

மறைத்தான்;

நேர் உதிக்க அப் படை கொண்டு நிமலனும் நீக்க
தார் உதித்திடு தடம் புயத்து அரக்கனும் தருக்கி,
'பேருவிப்பென், மற்று இவன் உயிர்' எனும் உளம்

பிடித்தான்.