முக்கணான் படை முதலிய தேவர்தம் படைகள்
ஒக்க வாரி, அங்கு அரக்கனும் ஊழ் முறை துரப்ப,
புக்கி, அண்ணலை வலங்கொண்டு போனதும்,

பொடிபட்டு

உக்கி, ஓடினதும் அன்றி, ஒன்று செய்துளதோ?

இத் திறம்பட மாயையின் படை வகுத்து, எழுந்து,

அங்கு

எத் திறங்களும் இடிஉரும் எறிந்திட வெருவி,
சித்திரம் பெற அடங்கிய கவிப் பெருஞ் சேனை
மொய்த்து மூடியது, அண்டங்கள் முழுவதும் மாய.

'அண்ட கோடிகள் முழுவதும் அடுக்கு அழிந்து,

உலையக்

கொண்ட காலம் ஈதோ!' எனக் குலைகுலைந்து,

அமரர்

துண்டவான் பிறை சூடியைத் தொழ, அவன் துயரம்
கண்டு, 'இராகவன் கடிந்திடும்; கலங்கலீர்' என்றான்.

மாயையின் படை தொலைந்திட, வகுப்பொடும் எழுந்த
தீய வெவ் வினைச் செய்கைகள் யாவையும் சிதைந்தே
போயது; எங்கணும் இருள் அற ஒளித்தது; அப்

பொழுதில்

காயும் வெஞ் சினத்து அரக்கனும் கண்டு, உளம்

கறுத்தான்.

நெற்றி விழியான் - அயன், நிறைந்த மறையாளர்
மற்றை அமரர், புவியில் வானவர்கள், 'ஈர் - ஐந்து
உற்ற தலை தானவன் விடும கொடிய சூலம்
இற்று ஒழிய ஆன்று அழியுமோ?' என - இசைத்தான்.

'வேதம் ஒரு நாலும், உள வேள்விகளும், வெவ்வேறு
ஓத முதலாய் உதவு பூதம் அவை ஐந்தும்