ஆனபோது, அங்கு அரக்கன் அத் தேரொடும்
வான்மீது எழ, மாதலி தூண்டிட,
ஞான நாயகன் தேரும் எழுந்துறப்
போனது; அண்டப்புறத்து அமர் கோலினார்.

அஞ்சல் இன்றி, அமர்க் களத்து, ஆரியன்
வெஞ் சினத்தோடு வேல் அரக்கன் பொர,
எஞ்ச ஏழு திவசம் இராப் பகல்,
விஞ்சு போர் செயும் வேலையில், வீரனும்.

ஆய கண்டு, அங்கு அமலன் விடும் சரம்
சாயகங்களை நூறி, தலைத் தொகை
போய் அகன்றிடச் செய்தலும், போக்கிலாத்
தீயவன் சினந்து, இம் மொழி செப்புவான்:

'துறக்கும் என்பதை எண்ணி சிரத் தொகை
அறுக்குமுன் முளைத்து உய்குவது அன்றியே,
மறுக்கும் என்று மனக் கொளல், மா நிலத்து
இறக்கும் மானுடர் போன்று, என் உயிரும், நீ.

ஈது அரக்கன் புகல, இராமனும்
தீது இருக்குறும் சிந்தையின் நீ தெளிந்து
ஓது உரைக்கு எதிருற்று, என் பகழி இப்
போது உரைக்கும்' எனக் கொடு பொங்கினான்.

மாறுபடத் தேவர்களை ஏவல்கொளும்

வாள் அரக்கன் மடிய, அன்னான்

ஏறி வரு பொன் தடந் தேர் பாகனும்

பொன்றிட பண்டு அங்கு இமையா முக் கண்

ஈறு இல் பரன் புகன்றபடி சுரந்து இமைப்பின்

ஏகியதால் - இடையே கூடித்

தேறு செய்து உழல் போதில், தீவினை

மாய்த்திடப் போம் நல் வினையே போல.

'வான் கயிலை ஈசன், அயன், வானவர் கோன்,

முதல் அமரர் வாழ்த்தி ஏத்தி,