தான் புவனம் ஒரு மூன்றும் தனி புரந்து,

வைகிய நீ, தாய் சொல் தாங்கி,

கான் புகுந்த மறை முதல்வன் விடும் கடவுள்

வாளி ஒன்று கடிதின் வந்து, உன்

ஊன் புகும் கல் உரம் உருவி ஓட,

உளம் நாணினையோ? உயிரும் உண்டோ?

'அரு வினை வந்து எய்தியபோது, ஆர் அரசே!

உன்தன்

திரு வினை நீ பெறுவதற்குத் திருநாமங்களைப் பரவ,
ஒருபது வாய் உள; வணங்க, ஒண் முடி பத்து உள,

இறைஞ்ச,

இருபது கை உள; இலங்கை என்னாக வீந்தாயே!

'அரு வினை வந்தெய்திய போழ்து

ஆர் தடுப்பார்? ஆர் அதனை அறிவார்?

வீட்டின்

திருவினை நீ பெறுவதற்கு இங்கு இவன்

திருநாமங்கள் தமைச் சிந்தித்து ஏத்த,

ஒருபது நா உள; வணங்க, ஒண் முடிகள்,

பத்து உளவே; இறைஞ்ச, மேரு

இருபது கை உள; இலங்கை என்னாக

உயிரோடும் இழந்திட்டாயே!

அன்னை அவள் சீதை அனைத்து உலகும் ஈன்றாள்'

என்று

உன்னி உரைத்தேன்; உரை கேளாது, உத்தமனே!
பின்னை இராமன் சரத்தால் பிளப்புண்ட

உன்னுடைய பேர் உடல்நலம் உற்று ஒருகால்

நோக்காயோ?

'ஆரா அமுதாய் அலை கடலில் கண்வளரும்
நாராயணன் என்று இருப்பேன் இராமனை நான்;