குரிசிலை, வயந்தன் தன்னைத் தேடியே கொணர்க;

அன்றேல்,

உரிய தன் பதமும் வாழ்வும் ஒழிப்பென்'என்று

எழுதிவிட்டான்.

அக் கணத்து அருகு நின்ற அனுமன், கைத்

திருமுகத்தைத்

தக்கவன் நீட்ட, வாங்கி, தன் தலைமிசையில் சூடி,

'இக்கணம் வருவென்; வாழி! இராம!' என்று, இரு

தோள் கொட்டி,

மிக்க மா மடங்கல் போல, விண்ணிடை விசைத்துப்

பாய்ந்தான்.

மண்டிப் புக்கனன், மறலிதன் பெரும் பதம்; நரகில்

தண்டிப்புண்டு, அறுப்புண்டு, எரிப்புண்டவர் தம்மைக்

கண்டு, மாருதி கண் புதைத்து, 'அரி! அரி' என்ன,

மிண்டி ஏறினர், நரகிடை வீழ்ந்தவர் எல்லாம்.

துளங்கி, அந்தகன் வந்து, அடி தொழுதலும், தோலா

வளம் கொள் மாருதி, 'வசந்தனைக் காட்டு' என,

அவனும்

உளம் கலங்கி, 'உன் நாயகன் அடியர் இங்கு

உறார்கள்;

விளங்கு கீர்த்தியாய்! தேடு விண்ணவர் புரத்து'

என்றான்.

சொன்ன கூற்றுவன் தன்னைத் தன் வாலிடைத்

துவக்கி,

பொன்னின் கற்பகப் பதியிடைக் கொண்டு போய்ப்

புகலும்,

முன்னை வந்து கண்டு, இந்திரன், 'முனிவு எனோ?'

என்ன,

'மன்ன! ஏகுவென்; வயந்தனைக் காட்டுதி' என்றான்.