'வல் அரக்கரை மடித்து, எமை எடுத்த மாருதியே!

இல்லை இங்கு; அயன் உலகிடை அறிதி' என்று

இசைப்ப,

சொல்லும் அங்கு அவன் தன்னையும் வாலிடைத்

துவக்கி,

பல் உயிர்த் திறம் படைத்தவன் உலகிடைப்

பாய்ந்தான்.

சிந்தை தூயவன் செல, உளம் துளங்கு நான்முகனும்

'வந்த காரியம் எது? என, 'வயந்தனைப் பார்த்துச்

சுந்தரத் தடந்தோள் வில்லி நின்றனன்; அவன்தான்

உந்தன் நீள் பதத்துளான்எனின், காட்டு' என

உணர்த்தும்.

'என்னுடைப் பெரும் பதத்தின் மேலாகிய எந்தை

தன்னுடைப் பெருஞ் சோதியின் கீழதாய்த் தழைத்த

மின்னும் நீடு ஒளி விண்டுவின் பதத்துளான்;

விறலோய்!

அன்னவன்தனைக் கொணருதி, ஆங்கு அணைந்து'

என்றான்.

என்ற நான்முகன்தன்னையும், இந்திரன் யமனோடு

ஒன்ற, வால்கொடு துவக்கினன், ஒரு

குதிகொண்டான்;

மின் திகழ்ந்து ஒளி விளங்கிடும் விண்டுவின்

பதத்தில்

சென்று, கண்டு கொண்டு இழிந்தனன், திசைமுகன்

பதியில்.

மலரின்மேல் அயன் வசந்தற்கு முன் உரு வழங்க,

குலவு வாசவன், யமனை விட்டு, இரு நிலம் குறுகி,

அலகு இல் வீரன்தன் அடி இணை அவனொடும்

வணங்கி,

சலமும் தீர்த்தனன்; படையையும் ஏற்றினன்,

தேர்மேல்.