ஏறினான் இராமன் தேர்மேல் எழில் மலர்

மாதினோடும்;

ஏறினான் இளைய கோவும், இராக்கதர்

வேந்தனோடும்,

ஏறினான் அனுமன்; சாம்பன், இடபனே, முதலோர்

ஏற,

மாறினார் நிலத்து நின்றார், வசந்த

கோத்திரத்திலுள்ளார்.

ஏறினன், இளைய கோவும், இரவி சேய், சாம்பன்,

நீலன்

'ஏறினன் வாலி மைந்தன்' என்றனர்; பலரும் ஏற,

சீறிய கும்பகன்னன் சினத்திடைச் சிதைந்து பட்ட,

மாறிலா வசந்தன் சேனை நின்றது, மாறி மண்மேல்.

வண்டு அலம்பு தார் அமலனும் தம்பியும், மயிலும்

கண்டு கைதொழு வானரக் கடலும், மற்று யாரும்

எண் தவாத பொன் மானமீது இருந்திடும் இயற்கை

அண்டர் நாதனும், வானமும் அமரரும் ஆமால்.

பாரில் நின்றது அங்கு ஒரு வெள்ளப் படை;

அவர்தம்மை,

'வாரும் தேரின்மேல்' என, 'கும்பகர்ணன் வந்து ஏன்ற

போரில் எம் படைத் தலைவனோ பொன்றினான்;

அவனை

நீர் எழப் பிசைந்து, இட்டனன் நெற்றியில்' என்றார்.

ஆழி வெள்ளம் ஓர் எழுபதும், அனுமனே முதலாம்

ஏழும் மூன்றும் ஆம் பெரும் படைத் தலைவரை

இராமன்

சூழ நோக்கினன்; சுக்கிரீவன்தனைப் பாரா,

'வாழி மாப் படை அனைத்தும் வந்தன கொலோ?'

என்றான்.