இரவி கான்முளை இறங்கி வந்து, இராமனை

இறைஞ்சி,

'சுருதியாய்! ஒரு பேர் அருள் சொல்லுவ; தொடர்ந்து

வருவதான இச் சேனையில் வசந்தன் என்று

உரைக்கும்

ஒருவன் வந்திலன்; கண்டருளுதி' என உரைத்தான்.

கசிந்த ஞானங்கள் கலங்கல் இல் கழல் கும்பகருணன்

இசைந்த போரின் வந்து எய்தலும், இவன்தனை

எடுத்துத்,

தசைந்த தோல், மயிர், எலும்பு, இவைதமைத்

தெரியாமல்,

பிசைந்து மோந்து, உடற் பூசினன், பெரு நுதற்கு

அணிந்தே.

'இசைந்த சீராமன் ஓலை; இலங்கையில் பூசல்தன்னில்

வசந்தனைக் கண்டதில்லை; மதித்தவாறு அழகிது

அம்மா!

வசந்தனைக் கொண்டுதானும் வருக! எனோ?

வாரானாகில்,

நமன் குலம் களைவென்' என்றான் - 'நாளை வா'

என்ற வீரன்.

'செல்வனே! இன்னம் கேளாய்; யான் தெரி பாசக்

கையால்

அல் எனும் அரக்கர்தம்மை வம்மின்!' என்று

அழைத்து, மெள்ள

நல் இருட் பரவை மேனி நாரணன் தமரைக்

கண்டால்,

'செல்லவே போமின்' என்று விடுக்குவென், செவியில்,

செப்பி.