'மையல் இன்றியே இலங்கை மா நகர் காத்து, மாதே!

செய்யளாகிய திரு எனப் பொலிந்து, இனிது இருத்தி'

கைகளால் மிகப் புல்கியே, கண்கள் நீர் ததும்ப,

பொய் இலா மனத் திரிசடை, 'விடை' எனப்

போனாள்.

என்ற காலையில், எழுந்தவன் இயற்கையை நோக்கி,

நன்று நாயகன் அறிவொடு நினைவன நயந்தான்;

சென்று சேனையை நாடினன், திரிந்து வந்து எய்தி,

வென்றி வீரரில் வசந்தனைக் கண்டிலர், வெறுத்தார்.

என்னும் காலை(யில்), இராமனும், யமபடர் யாரும்

மன்னும் தொல் புரம் நோக்கியே, 'மணி நகை

முறுவல்

உன்னின் அன்றி, யான் தேவருக்கு உதவி செய்து'

என்னா,

பொன்னின் வார் சிலை எடுத்தனன், பொறுத்தனன்,

பொரவே.

எண் திசாமுகம் இரிந்து உக, யமபுரம் குலைய,

அண்டகோளகை அடுக்கு அழிந்து உலைவுற,

அழியாப்

புண்டரீகத்துப் புராதனன் முதலிய புலவோர்

தொண்டை வாய் உலர்ந்து அலமர, தொடு வில்

நாண் எறிந்தான்.

பாக வான் பிறையாம் என, பலர் நின்று துதிப்ப,

வாங்கி