மேக சாலங்கள் குலைவுற, வெயிற் கதிர் மாட்சி

சோகம் எய்தி மெய் துளங்கிட, சுடு சரம் துரந்தான்.

வல்லை மாதிரம் மறைந்திட, வானவர் மயங்க,

எல்லை காண்குறா யாவரும் இரியலில் ஏக,

வில்லை வாங்கிய கரம் அவை விதிர்விதிர்ப்பு எய்த

தொல்லை நான்மறை துளங்கிட, சுடு சரம் துரந்தான்.

வன் புலம் கிளர் நிருதரை வருக்கமோடு அறுக்க,

மின் புலம் கொளும் உரும் என்ன, வீக்கிய வில்லைத்

தன் பொலங் கையில் தாங்கியே தொடுத்த அச்

சரங்கன்

தென் புலன்தனை நிறைத்தது; செறிந்தன, சேணில்.

தருமராசனும், காலனும், யமபடர்தாமும்,

உருமு வீழ்ந்தென, சரம் வந்து வீழ்ந்ததை உணர்ந்து,

மரும தாரையில் பட்டது ஓர் வடிக் காண வாங்கி

நிருமியா, 'இது இராகவன் சரம்' என நினைந்தார்.

'கெட்டது இன்று இனித் தென்புலம்; கேடு வந்து

எய்தி;

பட்டனம்; இனிப் பிழைப்பு இலம்' என்பது ஓர்

பயத்தால்,

முட்ட எய்திய முயற்சியோடு யாவரும் மொய்ப்ப,

சிட்டர்தம் தனித் தேவனை வணங்கினர், சென்றார்.

'சிறந்த நின் கருணை அல்லால், செய் தவம் பிறிது

இலார்மேல்

நின்னை