மறந்திருந்து உய்வது உண்டோ? மலர்மிசை

அயனைத் தந்த,

அறம் தரு சிந்தை ஐய! அபயம், நின் அபயம்'

என்றார்.

'அய்யனே! எமை ஆளுடை அண்டர் நாயகனே!

மெய்யனே! என, சரணில் வந்து, யாவரும் வீழ்ந்தார்;

'பொய்யினோர் செய்த பிழை பொறுத்தருள்!' என,

போர் மூண்டு

எய்ய நேரிலாச் சிலையினை மடக்கினன், இராமன்.

வந்து அடைந்து, 'உனக்கு அபயம்' என்று, அடியினில்

வணங்கி,

''எம் தனிப் பிழை பொறுத்தி'' என்று, இயம்பினீர்;

இதனால்

உன்தன்மேல் சலம் தவிர்ந்தனம்; யூக நாயகன்தான்

தந்த சேனையின் வசந்தன் வந்திலன்; தருக'

என்றான்.

தன் தனிச் சரண் வணங்கலும், இராகவன் சாற்றும்;

''என் தனிப் பிழை பொறுத்தி'' என்று இயம்பினை;

அதனால்

உன்தன்மேல் சலம் தவிர்ந்தனம்; யூபநாயகன்தான்

தந்த சேனையின் வசந்தன் வந்திலன்; தருக'

என்றான்.

அண்ணல் ஆரியன், 'தருதி' என்று அருளலும், அவர்

போய்,

விண் எலாம் புகுந்து ஓடியே, வசந்தனை விரைவில்

கண்ணின் நாடி, நல் உயிரினைக் காண்கிலாது

இருந்தார்;

'திண்ணன் யாக்கை எங்கே?' என, சாம்புவன்

செப்பும்.