அன்னதே என, 'அவன் உயிர்க்கு அமரர்தம்

பதிக்கே

முன்னர் ஓர் உடல் கொண்டு, இவண் தருக!' என

மொழிய,

சொன்ன வாய்மை கேட்டு, அனுமனும் துணைவரைப்

பாரா,

'பொன்னின் பாதுகம் பணிந்தனென், விடை'எனப்

போனான்.

அன்னது ஆதலின் அமரர் அந் நகரிடை ஆங்கண்

முன்னது ஓர் உடல் நாடியே கொணர்ந்திட, முந்தச்

சொன்ன வாயுவைத் தரிசிக்க, வசந்தனும் தோன்றி,

பொன்னின் பாதுகம் புனைந்தனன்; தருமனும்

போனான்.

அன்னகாலையில், புட்பக விமானம் ஆங்கு அடைய,

முன் இராகவன், சானகி இலக்குவன் முதலா,

மன்னு வானரம் எழுபது வெள்ளமும் வரையா

உன்னி ஏறலும், உச்சியில் சொருகு பூப் போன்ற.

என்ற புட்பக விமானத்தின் ஏறினர் எவரும்;

'நன்றுதான்' என நாயகன் ஏறினன் திருவோடு;

அன்றுதான் இளங்கோவொடும் அக் கவி வெள்ளம்

ஒன்றுதான் என ஒரு திசை இருந்ததும் ஒக்கும்.

ஆய கண்டு, அமலன் உள்ளம் மகிழ்ந்தனன்;

அனுமன்தன்பால்

நேயம் மூண்டு அதுதான் நிற்க, நெடியவன் சரணம்

சூடி

மேயினன், தமர்களோடு வசந்தனும்; விண்மீதாகப்

போயினது, இராமன் சொல்லின், புட்பக விமானம்

அம்மா!