வென்றி சேர் கவியின் வெள்ளக் கடல் முகந்து

எழுந்து விண்மேல்

சென்றது விமானம்; செல்ல திசையோடு தேசம் ஆதி

என்றவை அனைத்தும் தோன்ற, இராமனும் இனிது

தேறி

தென் திசை இலங்கையின் சீர் சீதைக்குத்

தெரிக்கலுற்றான்.

'மன்னு பொற் கொடிகள் ஆட, மாட மாளிகையின்

ஆங்குத்

துன்னு பைம் பொழில்கள் சுற்ற, தோரணம் துவன்றி,

''வானோர்

பொன்னகர் ஒக்கும்'' என்று புகழ்தலின், புலவராலும்,

பன்ன அரும் இலங்கை மூதூர், பவளவாய் மயிலே!

பாராய்.

'வெதிர் எதிர் அஞ்சும் மென் தோள் வெண் நகைக்

கனி வாய் வல்லி!

எதிர் பொர வந்த விண்ணோர் - இறைவனைச்

சிறையில் வைத்த

அதிர் கழல் அரக்கர் தானை அஞ்சல் இல் ஆறு

செல்ல

கதிர் மதி விலங்கி ஏகும் கடி மதில் மூன்றும்

காணாய்.

'வென்றி வேல் கருங் கண் மானே! என்னொடும்,

இகலி, வெய்ய

வன் திறல் அரக்கன் ஏற்ற வட திசை வாயில்

நோக்காய்;

கன்றிய அரக்கன் சேனைக் காவலன் தன்னை நீலன்

கொன்று, உயிர் கூற்றுக்கு ஈந்த குண திசை வாயில்

நோக்காய்.

'மறத் திறல் வாலி மைந்தன், வச்சிரத்து எயிற்றோன்

தன்னைச்

செறுத்து, உயிர் செகுத்து, நின்ற தென் திசை

வாயில் நோக்காய்;