முன் பெல அரக்கன்தன்னை முனி கொலை

தொடரக், கண்டு, ஆங்கு

'அன்பினால் அரி பால் தோன்றும் அரனை

அர்ச்சித்தால் அன்றி,

துன்பமே தொடரும் பொல்லாச் சூழ் கொலை

தொலையாது' என்று ஆங்கு

இன்புறும் இராமன் வேலைக்கு இப் புறத்து இழந்து

நின்றான்.

திருவணை உயர் பதம் செப்பி மீண்டபின்,

அருகு அணை திருமகட்கு, ஆங்கு மற்று உள

தரு அணை திரள் புயச் சனக வல்லிக்கு, ஆம்

கரு வரை முகில் நிற வண்ணன் காட்டுவான்.

கப்பை எனும் கன்னியையும், கந்தனார் தாதையையும்

அப்பொழுதே திருவணைக்குக் காவலராய் அங்கு

இருத்தி,

செப்ப அரிய சிலையாலே திருவணையை வாய் கீறி,

ஒப்பு அரியாள்தன்னுடனே, உயர் சேனைக்

கடலுடனே.

வேந்தர் வேந்தனும் வேலையின் கரையினில் வரவே,

வாய்ந்த சாய்கையும் வந்தது; வானவர் வணங்க,

ஏந்து தோள் புயத்து இராமனும், இலக்குவன்தானும்

வாய்ந்த சீதையும், மானமும், வானர வேந்தும்.

பாய்ந்த வேலையின் கரையிடைப் பரமன் அங்கு

உறவே,

சாய்ந்த சாய்கையும் வந்து, அணுகாது அயல் கிடக்க,

ஏந்து திண் புயத்து இராமனும், இளையவன்தானும்

வாய்ந்த சீதையும், சேனையும், மற்றுள பேரும்.