'கந்த மேவிய கங்கையில் ஓர் சிலை

தந்து காண்' என மாருதி தாவினான்.

'போதி' என்று, அவற் போக்கிய இராமனும், இந்த

மாது சீதையும் மைந்தனாம் இலக்குவன்தானும்

தீது தீரவே தீர்த்தங்கள் யாவையும் ஆடி,

ஆதி நாதனும் இருந்தனன், அமரர்கள் வியப்ப.

ஆன போதினில், ஐயன் மனத்துளே

தான் நினைந்ததுதான் ஆர் அறிகுவார்?

ஞானம் ஓர் வடிவு ஆகிய நாரணன்

மோனமாகி இருந்தனன், மூவரான்.

காலம் சென்றது எனக் கருதி, கையால்

கோலமான மணலினைக் கூட்டியே,

'ஆலம் உண்ட தே இவர் ஆம்' என

ஞாலம் உண்டவர் தம் மனம் நாட்டவே.

'முகுத்தம் ஆனதே' என முனி மொழிதலும், இராமன்

மிகுத்தது ஓர் இடத்து எய்தியே, வெண் மணல்

கூப்பி

அகத்தினில் புறம் பூசித்தே, அடி மலர் இறைஞ்சி,

செகுத்த தோளுடைத் தம்பியும், சீதையும், தானும்.

ஒத்த பூசனை செய்யவும், அமைதியின் உள்ளச்

சுத்தி மேவிய ஞானமும் தொடர்விடாது இருந்தோன்

அத்தன் பாதகம் ஆனவை அழிதர இயற்றி,

சித்தம் வாழ்தர நின்றனன், தேவர்கள் துதிப்ப.

நின்ற போதினில், நிறங்களும் படலமும் கொண்டு

வென்றி சேர் புய மாருதி விரைவினில் வந்து,

'நன்று செய்தனை!' என்னப் போய் நாதனைப்

பிடுங்கி,

வென்றி வால் அற்று, மேதினி வீழ்ந்தனன், வீரன்.