ஆய வேலையில், கங்கையின் அருஞ் சிலை வாங்கி,

தூய வார் கழல் அனுமனும் தோன்றினன்; தோன்றா

சீயமாய் மலி அண்ணல் முன் திருச் சிலை வைத்து,

நேயமோடு இரு தாள் பணிந்து, அங்கு அவன்

நின்றான்.

நின்ற காலையில், அமலன் அங்கு அனுமனை

நோக்கி,

ஒன்று அலாத பல் முகமன் அங்கு உரைத்து, 'நம்

பூசை

சென்றது ஆதலின், திருச் சிலை தாழ்த்தது; இப்

புளினக்

குன்றினால் சிவன் தன்னுருக் குறித்தனென், கோடி'

என்னும் வாய்மை அங்கு இராகவன் இயம்பிட,

இறைஞ்சி,

முன்னி மாருதி மொழிந்தனன்; 'மூவுலகு உடையோய்!

இன்னும் யான் தரும் கங்கையின் சிலையிடைப்

பிழையாது

அன்ன தானத்தின் அமைப்பென் ஓர் இமைப்பிடை'

எனவே.

ஈர்த்தனன் வாலினாலே, இராகவன் பூசை கொள்ளும்

கூத்தனை; அனந்தன் வாழும் குவலயம் அளவும் கூடி

வார்த்த பேர் உருவம் கொள்ள, வால் விசைத்து,

அனுமன் அந்த

மூர்த்தி என்று உணரான், நெஞ்சம் மூச்சு அற,

தளர்ந்து வீழ்ந்தான்.

மனுபரன் அனுமன்தன்னை வரவழைத்து, ஈசன்

வன்மை

நாட்டி,