முனம் அதை ஏத்தி, பின் இம் மூர்த்தியை ஏத்தும்'

என்ன,

அனைவரும் அமரர்தாமும் அம் முறை ஏத்தி

நின்றார்.

விழுந்தவன்தனை வெந் திறல் இராகவன் நோக்கி

'அழுந்து சிந்தையாய்! அறிவு இலாது அதனை என்

செய்தாய்?

பொழிந்து மா மலர் இட்டு நீ அருச்சி' என்று

உரைப்ப,

எழுந்து போய், அவன், இறைவனை அருச்சனை

செய்தான்.

அவ் இடத்து, 'அனுமன் தந்த, கங்கைமேல்

வவ்விடப்படும் வந்திடுவான் சிலை

இவ் இடத்தினில் யாவரும் ஏத்து, எனா,

தெவ் அடக்கும் சிலையவன் செப்பினான்.

'எம்தன் நாதன் இவன்' என்று இறைமகன்

தந்த நாமம் சராசரம் சார்ந்தபோது

இந்திரன், பிரமா முதல் எய்தினார்;

வந்து, வானவர் யாவரும் வாழ்த்தினார்.

'இத் தலத்தினில் யாரும் அங்கு ஓர் சிலை

வைத்து மா மனத்து உள்ளே வழுத்துவார்,

நத்து உலாய கை நாரணன், நான்முகன்,

பித்தன், மூவரும் ஏத்தப் பெறுக' எனா.

என்று, இராகவன் ஈசன் பெருமையின்

நன்றிதன்னை நவில, அடங்குமோ?

சென்ற சென்று, 'செய, செய! போற்றி!' என்று

அன்று இராச குமாரன் அறைகுவான்:

பூசனைத் தொழில் முடிந்தபின், பூங் கழல் இராமன்

கிடந்த