காவல் மா மலை கொணர்ந்து, நீ கண்ணுதல்

கோயில்

பூவில் வந்தவன் சொல்வழிச் சமை' எனப் புகன்றான்.

நந்தியம் பதி இறைவனை நாதனும் அழைத்தே,

'இந்த மா மலை இரும்', என, யாவையும் நல்கி,

'விந்தை தங்கிய தோளினீர்! வேந்தனைப் பூசித்து,

இந்த மா நகர் இரும்' என, இராமனும் அகன்றான்.

போன காலையில், பூங் கழல் இராகவன் பின்னே

சேனை தான் வர, தேவர்கள் யாவரும் வணங்கி,

மேல் நிலத்தவர் சென்றிட, விடை கொடுத்தருளி,

தானும், சீதையும், தம்பியும், சேதுவைச் சார்ந்தார்.

தேர் ஏறி, மா நாகம் சென்னிமிசைச் சென்று ஏற,

கார் ஏறு கண்ணபிரான், காவலன் கமழ் துளபத்

தார் ஏறு தடந் தோளான், தனி வயிரக் குனி சிலைக்

கைப்

போர் ஏறு, பொலிவுடனே வட திசையில்

போயினனால்.

சேர்ந்து, சேதுவின் தென் கரை கடந்து, வந்து எய்தி,

கூர்ந்த மானமேல் இருந்தவன் வட திசை குறுகிப்

போந்து, வானரப் புதுமையும் சனகிக்குப் புகன்று,

தீர்ந்த சேதுவின் கரையையும் காட்டினன், திறலோன்.

வரையலுற்றான், மலர்க் கரத்து இருந்த வன்

சிலையால்,

திரையில் உற்றிட மரக்கலத் தொகுதிகள் செல்ல,

விரைவில் உற்றிடும் விமானத்தின் மீதினில் இருந்தே;

உரை செய்து உற்றனன், சனகிக்குப் பின்னும் அங்கு

உரவோன்.